پیشبینی طلاق عاطفی بر اساس تعارضات زناشویی و تابآوری در زوجین

هدف از این پژوهش پیشبینی طلاق عاطفی بر اساس تعارضات زناشویی و تابآوری در زوجین بود. روش پژوهش ازنظر هدفکاربردی و به لحاظ روش گردآوری داده ها جزء پژوهش های توصیفی-همبستگی می باشد. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان متاهل (۲۴ تا ۵۲ سال) دانشگاه آزاد واحد کیش بود که به صورت نمونه گیری تصادفی ساده و با استفاده از فرمول گرین ۲۳۵ نفر انتخاب شدند. جهت جمع آوری داده ها از مقیاس طلاق عاطفی گاتمن (۴۲ آیتم)، پرسشنامه تعارضات زناشویی ثنایی (۳۲ آیتم) و پرسشنامه تابآوری کانر و دیویدسون (۳۱ آیتم) استفاده شد. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از آمار توصیفی (میانگین، انحراف معیار) و آمار استنباطی (همبستگی پیرسون و رگرسیون) استفاده شد. نتایج حاصل نشان داد که بر اساس تعارضات زناشویی در زوجین می توان طلاق عاطفی را پیش بینی نمود (P<۰.۴). بر اساس تاب آوری در زوجین می توان طلاق عاطفی را پیش بینی نمود (P<۰.۴). بر اساس تعارضات زناشویی و تاب آوری در زوجین می توان طلاق عاطفی را پیش بینی نمود (P<۰.۴).

کلیدواژه ها:

طلاق عاطفی ، تعارضات زناشویی ، تابآوری