اثر بخشی طرحواره درمانی بر احساس تنهایی در زنان افسرده مراجعه کننده به کیلینیک های روانشناسی

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی طرحوارهدرمانی بر احساس تنهایی در زنان افسرده مراجعهکننده به کلینیکهای روانشناسی منطقه ۵ شهر تهران انجام شد. این مطالعه از نظر هدف، کاربردی و از حیث روش، نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون-پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه زنان ۵۲ تا ۵۴ ساله مراجعهکننده به کلینیکهای روانشناسی این منطقه در سال ۳۰۴۱ بود که بر اساس نمره باالتر از ۱۲ در پرسشنامه افسردگی بک ( BDI-II )و تشخیص روانپزشک، مبتلا به افسردگی شناخته شدند. از میان آنها ۰۳ نفر به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر کدام ۵۱ نفر) گمارده شدند. گروه آزمایش طی ده جلسه ۰۶ دقیقهای، دوبار در هفته، آموزش طرحوارهدرمانی به شیوه گروهی دریافت کرد، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخلهای دریافت نکرد. ابزار گردآوری دادهها شامل پرسشنامه افسردگی بک ( BDI-II )و پرسشنامه احساس تنهایی UCLA (فرم اصلاحشده راسل، پیوال و فرگوسن، ۸۷۹۱) بود. دادهها در دو مرحله پیشآزمون و پسآزمون گردآوری و با روشهای آماری مناسب تحلیل شدند. نتایج نشان داد که طرحوارهدرمانی به طور معناداری منجر به کاهش احساس تنهایی در زنان افسرده گروه آزمایش شد. یافته ها حاکی از اثربخشی مداخله طرحوارهدرمانی در بهبود شاخصهای هیجانی نظیر احساس تنهایی در افراد مبتلا به افسردگی است و میتواند در برنامه های درمانی روانشناختی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

طرحواره درمانی ، احساس تنهایی ، افسرده