بررسی روند فرزندخواندگی در حقوق ایران و کاستی های قوانین مربوطه

هر ساله تعداد زیادی از کودکان به دلایل مختلف والدین خود را از دست می دهند و از سوی دیگر بسیاری از زوجین از نعمت فرزند محروم بوده و مایل به سرپرستی کودکان هستند. از سویی دیگر، برای کودکانی که آزار، رهاشدگی و یا مراقبت ناکافی را تجربه می کنند، بهتر است که در یک محیط خانوادگی دیگری قرار بگیرند و احساس تعلق به خانواده ای داشته باشند. در اینجا است که بحث فرزندخواندگی مطرح می شود. فرزندخواندگی در نظام حقوقی ایران از طریق دو قانون اصلی، یکی مصوب ۱۳۵۳ و دیگری اصلاح شده در سال ۱۳۹۲ مورد توجه قرار گرفته است. در سال ۱۳۹۲، قانونگذار با اصلاح قانون پیشین تلاش کرد تا حمایت بیش تری از کودکان بی سرپرست فراهم کند و به چالش های موجود پاسخ دهد اما این قانون همواره با ضعف ها و کاستی هایی همراه است. در مقاله حاضر به بررسی روند فرزندخواندگی در ایران با توجه به قانون فوق و ضعف و کاستی این قانون پرداخته می شود.

کلیدواژه ها:

سرپرست ، فرزندخواندگی ، کودک بی سرپرست ، کودک بدسرپرست ، قوانین ایران