مطالعه قابلیت انبارمانی و تحمل به تریپس سوخ برخی از نژادگان های پیاز در انبار کنترل نشده

این پژوهش به مدت دو سال زراعی به منظور مطالعه کل هدر روی پس از برداشت سوخ نژادگان های پیاز در انبار کنترل نشده (فاقد سیستم های گرمایش سرمایش و تهویه) در ایستگاه تحقیقات کشاورزی بهبهان اجرا گردید. بذور در اواسط مهر ماه در خزانه کشت شدند. برداشت سوخ در زمان افتادگی ۵۰ تا ۸۰ درصد برگ ها و شروع خشک شدن آن ها صورت گرفت. برای انجام این پژوهش، از آزمایش اسپلیت فاکتوریل شامل ۱۲۰ تیمار با  سه تکرار در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی استفاده گردید. عامل اصلی زمان بررسی سوخ ها در شش سطح از یک ماه بعد از شروع انبارمانی و به فاصله یک ماه بود. دو محیط سم پاشی شده و سم پاشی نشده و ۱۰ نژادگان (جمعیت بهبود یافته پیاز بهبهان، محلی بهبهان، محلی پادوک، محلی رامهرمز، محلی سرکره برازجان، محلی قرمز ایرانشهر، محلی کمره ای خمین، محلی درچه اصفهان و ارقام پریماورا و تگزاس ارلی گرانو) به صورت فاکتوریل به عنوان فاکتور فرعی در نظر گرفته شدند. تریپس سبب افزایش درصد کاهش فیزیولوژیک وزن سوخ، خسارت پوسیدگی خاکستری و کل هدر روی گردید. در محیط سم پاشی نشده در مقایسه با محیط سم پاشی شده درصد خسارت لهیدگی سوخ  کاهش یافت. اختلاف درصد جوانه زنی سوخ در دو محیط سم پاشی شده و سم پاشی نشده معنی دار نبود. حداقل درصد کاهش فیزیولوژیک وزن سوخ و درصد خسارت بیماری پوسیدگی خاکستری در رقم پریماورا و توده محلی بهبهان مشاهده شد. توده محلی رامهرمز حداقل خسارت لهیدگی سوخ را به خود اختصاص داد. بیشترین جوانه زنی سوخ در توده محلی ایرانشهر مشاهده گردید. بر اساس نتایج این پژوهش بیشترین و کمترین قابلیت انبارمانی به ترتیب در رقم تگزاس ارلی گرانو و توده محلی درچه اصفهان مشاهده شد.

کلیدواژه ها:

Black mould ، Landrace ، Physiological bulb weight losses ، Rotting ، Sprouting ، پوسیدگی خاکستری ، توده محلی ، جوانه زنی ، کاهش فیزیولوژیک وزن ، لهیدگی