واکاوی نقش فناوری هوش مصنوعی در ارتقاء فرآیندهای آموزش، بازآموزی و بهسازی حرفه ای کارکنان؛ مرور گستره دانشی
محل انتشار: فصلنامه مطالعات منابع انسانی، دوره: 15، شماره: 1
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 281
نسخه کامل این مقاله ارائه نشده است و در دسترس نمی باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_JHRS-15-0_003
تاریخ نمایه سازی: 30 تیر 1404
چکیده مقاله:
چکیده زمینه و هدف: امروزه، سازمان ها برای بقاء در دنیای رقابتی، به استفاده از فناوری های نوین در فرآیندهای تولیدی و توسعه منابع انسانی، وابسته اند. در این راستا، فناوری هوش مصنوعی به مثابه یک پدیده نوظهور، فرصت های متعددی را برای سازمان ها به ارمغان آورده و به عنوان ابزاری تحول آفرین در آموزش و توسعه حرفه ای کارکنان قرار گرفته است. از این رو، هدف از انجام این پژوهش، ارائه رویکردی جامع و نظام مند جهت تحلیل ادبیات موجود و استخراج بینش های نوین در زمینه نقش فناوری هوش مصنوعی در بهبود فرآیندهای آموزش، بازآموزی و بهسازی کارکنان در سازمان ها بود. روش شناسی: این مطالعه کیفی، از روش مرور گستره دانشی بر مبنای چارچوب پنج مرحله ای آرکسی و اومالی (۲۰۰۵) استفاده نمود. ادبیات با استفاده از شیوه گزارش دهی ترجیحی برای مرور نظام مند و فراتحلیل ها (پریزما) غربالگری شده و ۲۱ مطالعه در بازه زمانی از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۵، برای مرور انتخاب شدند. یافته ها: فرصت ها، چالش ها، ابزارها و ابتکارات مبتنی بر فناوری هوش مصنوعی در فرایندهای آموزش، بازآموزی و بهسازی حرفه ای کارکنان در سازمان ها؛ شناسائی، استخراج، دسته بندی و ارائه شدند. نتیجه گیری: پژوهش صورت گرفته، نمایانگر نقش فناوری هوش مصنوعی به عنوان عامل کلیدی تحول، در فرایندهای آموزش و بهسازی حرفه ای کارکنان بود. همچنین، مشخص شد که پدیده هوش مصنوعی فراتر از جنبه فنی و کاربردی، به بازآموزی و ارتقا مهارت های پیشین و توسعه نیروی کار در جهت سازگاری با شرایط نوظهور در سازمان ها کمک می کند. سهم نظری این مطالعه در ارائه چارچوبی چندبعدی و تلفیقی، به جهت تعمیق و گسترش دانش موجود و نظریه های مرتبط با مدیریت توسعه منابع انسانی و یادگیری سازمانی در عصر دیجیتال، با تاکید بر بازآموزی و بروزرسانی مهارت های پیشین در راستای سازگاری با محیط کار آینده بود؛ که از این جهت، مطالعه کنونی حاوی اصالت است.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
امیرحسین احمدشاهی
دانشجوی کارشناسی ارشد، رشته مدیریت آموزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران.
قاسم سلیمی
دانشیار گروه مدیریت آموزش عالی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران.
پریسا یزدان دوست
دانشجوی کارشناسی ارشد، رشته مدیریت آموزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران.