بررسی تاثیر راهبرد کنترلی تمام توقف و اولین توقف بر زمان انتظار مسافران

وجود اختلال در سیستم های حمل ونقل سبب تغییر در زمان سفر و همچنین ایجاد تغییرات در زمان رسیدن وسایل حمل ونقل عمومی به ایستگاه و  سرفاصله ی زمانی مطلوب آن ها می شود که هرکدام از این تغییرات باعث افزایش زمان انتظار مسافران می شوند. مدیریت اختلالات در شبکه های مسافری، مجموعه روش هایی جهت مدیریت و کنترل حرکت اتوبوس ها باهدف حفظ سطح خدمت ارائه شده به مسافرین است که عمدتا با تغییر برنامه حرکت اتوبوس ها و یا پیاده سازی راهبرد های عملیاتی همراه است. یکی از اقدامات برای حل این قبیل مشکلات استفاده از راهبرد های کنترلی است که باعث افزایش قابلیت اطمینان سیستم های حمل ونقل شهری و درنتیجه کاهش زمان انتظار مسافران در ایستگاه می گردد. در این پژوهش بین راهبرد کنترلی توقف در تمام ایستگاه های افق زمانی و توقف در اولین ایستگاه افق زمانی مقایسه صورت می گیرد. برای راهبرد کنترلی توقف، دو سناریوی عدم وجود شرایط سبقت اتوبوس ها و سناریوی وجود شرایط سبقت اتوبوس ها مورد بررسی قرارگرفته است. برای هرکدام از راهبرد های کنترلی تمام توقف و اولین توقف یک مدل ریاضی جداگانه ارائه شده است. در مدل های ریاضی ارائه شده، تاثیر راهبرد کنترلی توقف، بر زمان انتظار مسافران داخل اتوبوس و داخل ایستگاه مورد بررسی قرار گرفته است. سپس یک مثال فرضی برای حل مدل تعریف شده است و بر روی برخی پارامترهای مدل تحلیل حساسیت انجام گرفته است. نتایج نشان می دهد که زمان انتظار مسافران در حالتی که از راهبرد کنترلی توقف استفاده شده است نسبت به حالت بدون راهبرد کنترلی به طور متوسط ۵/۳ درصد کاهش می یابد.

کلیدواژه ها:

راهبرد کنترلی ، زمان انتظار مسافران ، زمان توقف اتوبوس ها