یک تحلیل عملکرد سفرهای اشتراکی، مطالعه تطبیقی خودروهای خودران

خودروهای خودران یکی از ابزارهای اصلی در حوزه حمل ونقل هوشمند و پایدار هستند که با استفاده از فناوری های نوظهور مانند هوش مصنوعی، حسگرها و سیستم های ناوبری پیشرفته، بدون نیاز به راننده انسانی، قادر به حرکت هستند. همین امر باعث ایجاد پتانسیل های جدیدی برای بهینه سازی سیستم های حمل ونقل شهری و کاهش مشکلات مرتبط با ترافیک می‎ شود. یکی از موارد استفاده از خودروهای خودران، عرضه در قالب شیوه سفرهای اشتراکی است که مشابه هر فناوری دیگری، با چالش ها و مسائلی مواجه بوده که نیازمند راه حل و استراتژی های مناسب هست. در این مطالعه، با بهره گیری از شبیه سازی خردنگر بخشی از شبکه شهرهای تهران و شیراز، به اثرسنجی حضور خودرو خودران اشتراکی و مقایسه نتایج در دو شبکه موردمطالعه پرداخته می شود. نتایج نشان می دهند که حضور خودرو خودران اشتراکی در صورت داشتن اشتراک سواری، می تواند وسیله کیلومتر طی شده را کاهش و یا اثر کیلومتر طی شده خالی را تعدیل کند. در مقابل، خودرو خودران اشتراکی در صورتی که فاقد اشتراک سواری باشد، وسیله کیلومتر طی شده در شبکه شهرهای تهران و شیراز را به ترتیب تا حداکثر ۲۸ و ۴۱ درصد، نسبت به سناریو پایه افزایش می دهد. سرعت متوسط در شبکه، تحت تاثیر سیاست اشتراک، اندازه ناوگان و نرخ نفوذ است. خودرو خودران اشتراکی در صورت داشتن اشتراک سواری، در کمترین اندازه ناوگان فرض شده، سرعت متوسط در شبکه شهرهای تهران و شیراز را به ترتیب تا ۸ و ۲۵ درصد افزایش می دهد. این در حالی است که در سناریوهایی که اندازه ناوگان در بیشترین مقدار فرض شده است، خوخا سرعت متوسط شبکه را کاهش می دهد.

کلیدواژه ها:

اشتراک سواری ، شبیه سازی خودرو خودران اشتراکی ، سرعت متوسط ، زمان انتظار ، وسیله کیلومتر طی شده