بررسی وضعیت خودکارآمدی تحصیلی و رابطه آن با خودکارآمدی پژوهشی در دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی جهرم در سال ۱۴۰۳

مقدمه: با توجه به مشخص نبودن ارتباط بین خودکارآمدی تحصیلی و پژوهشی، مطالعه حاضر با هدف بررسی رابطه بین خودکارآمدی تحصیلی و خودکارآمدی پژوهشی در دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی جهرم در سال ۱۴۰۳ صورت گرفت. روش بررسی: این مطالعه مقطعی توصیفی-تحلیلی بر روی ۳۸۴ دانشجو انجام شد. برای جمع آوری اطلاعات از پرسشنامه خودکارآمدی پژوهشی Owen & Froman و پرسشنامه خودکارآمدی تحصیلی دانشجویان Phillips & Russell استفاده گردید. تجزیه وتحلیل داده ها با آزمون های آماری تی مستقل، آنالیز واریانس و ضریب همبستگی در سطح معنی داری کمتر از ۰۵/۰ انجام شد.  نتایج: میانگین سنی دانشجویان ۴/۲± ۶۲/۲۲ سال بود. اغلب دانشجویان مورد بررسی، دختر (۳/۵۷ %)، مجرد (۹/۹۰ %)، از دانشکده پزشکی (۷/۴۹ %) و غیربومی (۹/۷۷ %) بودند. بر اساس نتایج، نمره خودکارآمدی تحصیلی در ۶/۱۵ درصد از دانشجویان بالا، در ۲/۸۰ درصد متوسط و در ۲/۴ درصد ضعیف بود. از نظر خودکارآمدی پژوهشی نیز تنها ۲۶ درصد خودکارآمدی بالا، ۱/۴۶ درصد خودکارآمدی متوسط و ۹/۲۷ درصد خودکارآمدی ضعیف داشتند. رابطه معنی داری بین خودکارآمدی تحصیلی با متغیرهای دموگرافیک مشاهده نشد. نمره خودکارآمدی پژوهشی به طور معنی داری در دانشکده پزشکی پایین تر بود (p=۰.۰۰۴). یک همبستگی خطی منفی و ضعیف بین نمره خودکارآمدی پژوهشی با خودکارآمدی تحصیلی (r=-۰.۳۳۸, p<۰.۰۰۰۱) و ترم تحصیلی (r=-۰.۱۰۷ p=۰.۰۳۵) مشاهده شد. نتیجه گیری: نزدیک ۸۵ درصد دانشجویان خودکارآمدی تحصیلی متوسط و ضعیف داشتند، همچنین ۲۷ درصد نیز خودکارآمدی پژوهشی ضعیف داشتند،  بنابراین، توصیه می شود با برگزاری کارگاه های آموزشی و کاربردی کوتاه مدت، بازنگری کوریکولوم درسی و در نظر گرفتن مشوق ها، زمینه ارتقا خودکارآمدی تحصیلی و خودکارآمدی پژوهشی دانشجویان فراهم شود.

کلیدواژه ها:

academic self-efficacy ، research self-efficacy ، students ، Medical Sciences ، خودکارآمدی تحصیلی ، خودکارآمدی پژوهشی ، دانشجو ، علوم پزشکی