استراتژیهای ژنتیکی و اصلاح نژادی برای بهبود صفات رشد و مقاومت به بیماری در آبزیپروری

در آبزی پروری، پیشگیری از بیماری از طریق حذف، ریشه کنی و کنترل پرورشی راه کارهایی ناکارآمد، پرهزینه و ناپایدار هستند. برنامه های اصلاح نژادی برای بهبود ژنتیکی مقاومت به بیماری باعث کنترل طولانی مدت بیماری می شوند. انتخاب تودهای از بازماندگان در استخرهای آلوده از روش های کلاسیک برای بهبود مقاومت به بیماری می باشد. در این روش، با جمع آوری بازماندگان از استخرهای آلوده به ویروس و پس از چند نسل انتخاب، افزایش میزان بازماندگی ایجاد می شود. روش دیگر، استفاده از آزمایش مواجههسازی با بیماری است که با در معرض قراردادن خانواده های مختلف با ویروس زنده، خانواده های برتر انتخاب می شوند. روش های ژنتیکی مدرن برای مقاومت به بیماری شامل استفاده از نشانگرهای ریزماهواره، مطالعات گسترده ارتباط ژنومی (GWAS)، انتخاب ژنومی (GS) و کریسپر (CRISPR) می باشند که در این مقاله بررسی می شوند. از نشانگرهای ریزماهواره برای تعیین ژنوتیپ مولدین و نظارت بر تنوع ژنتیکی جمعیت ها استفاده می شود. مطالعات گسترده ارتباط ژنومی با بررسی ارتباط ژنوتیپ و فنوتیپ باعث شناسایی مناطق ژنومی موثر بر مقاومت به بیماری میشوند. انتخاب ژنومی پیشرفتهترین روش برای استفاده در برنامه های اصلاح نژادی آبزی پروری می باشد. ویرایش ژنوم با واسطه کریسپر و تراریختی با ژن های پپتید ضد میکروبی (AMGs) روی سیستم ایمنی ذاتی ماهی موثر است. توسعه لاین های مقاوم در برابر بیماری های خاص و کراسینگ آن ها برای تولید هیبرید از راه کارهای در دسترس و تولید ماهی تراریخته مقاوم به بیماری به عنوان دورنمای بهبود مقاومت به بیماری در آبزیان می باشند.

کلیدواژه ها:

آبزی پروری ، برنامه های اصلاح نژادی ، مطالعات گسترده ارتباط ژنومی ، ویرایش ژنومی