مداخله شناختی- هیجانی- اجتماعی، حافظه فعال، خلاقیت کلامی، خودکارآمدی تحصیلی، خودآگاهی شناختی، ناتوانی های یادگیری

هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش مداخله شناختی- هیجانی- اجتماعی حافظه فعال بر بهبود خلاقیت کلامی، خودکارآمدی تحصیلی و خودآگاهی شناختی دانش آموزان دارای اختلال یادگیری بود. روش پژوهش شبه آزمایشی و از نوع طرح های پیش آزمون- پس آزمون و به روش چهارگروهی سولومون بود. جامعه آماری، شامل تمامی دانش آموزان ابتدایی دارای اختلال یادگیری در سال تحصیلی ۱۴۰۱-۱۴۰۲ بود. برای جمع آوری داده ها در این مطالعه از آزمون خلاقیت کلامی تورنس (۱۹۷۹)، خودکارآمدی تحصیلی جینگ و مورگان (۱۹۹۹) و خودآگاهی شناختی ولز (۲۰۰۴) استفاده شد. داده های جمع آوری شده با تحلیل کواریانس و آزمون تعقیبی شفه تجزیه و تحلیل شدند. نتایج تحلیل داده ها نشان داد که آموزش مداخله شناختی- هیجانی- اجتماعی حافظه فعال به طور معناداری باعث بهبود خلاقیت کلامی، خودکارآمدی تحصیلی و خودآگاهی شناختی دانش آموزان شد. از طرفی نتایج آزمون تعقیبی شفه نشان داد که اجرا یا عدم اجرای پیش آزمون بر نتایج پژوهش تاثیر معنادار نداشت. و میانگین نمرات تمامی متغیرهای پژوهش (خلاقیت کلامی، خودکارآمدی تحصیلی و خودآگاهی شناختی) در هر دو گروه آزمایش به طور معناداری افزایش یافت، اما در گروه کنترل تغییری نداشت. بنابراین براساس نتایج این مطالعه به نظر می رسد آموزش مداخله شناختی- هیجانی- اجتماعی حافظه فعال به دلیل برخورداری از تکالیف چند- جانبه، متنوع، متعدد، و متناسب با توانایی های دانش آموزان بر بهبود خلاقیت کلامی، خودکارآمدی تحصیلی و خودآگاهی شناختی دانش آموزان دارای اختلال یادگیری، موثر است.

کلیدواژه ها:

مداخله شناختی- هیجانی- اجتماعی ، حافظه فعال ، خلاقیت کلامی ، خودکارآمدی تحصیلی و خودآگاهی شناختی ، ناتوانی یادگیری