اثربخشی معنویت درمانی بر افزایش خودکارآمدی و شادکامی مراقبین خانگی سالمندان در شهرستان دشتی

با توجه به آمار رو به فزونی جمعیت سالمندان و به دنبال آن، نیاز این گروه از افراد به مراقبت، انتظار می رود تعداد مراقبین خانگی و فراوانی عوارض مراقبتی به ویژه عوارض روانی ناشی از محیط کار افزایش یابد. بدین جهت مطالعه کنونی با هدف تعیین تاثیر روان درمانی معنوی بر میزان خودکارآمدی و شادکامی مراقبین خانگی سالمندان می باشد. این مطالعه به صورت نیمه آزمایشی بوده که تاثیر یک برنامه آموزش مبتنی بر معنویت درمانی را برروی ۱۰ نفر از مراقبین زن خانگی در مراکز خدماتی شهرستان دشتی که به عنوان مراقب خانوادگی سالمندان خدمات می دادند مورد بررسی قرار داد. آزمودنی ها با استفاده از نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. ابزار جمع آوری داده ها، پرسشنامه خودکارآمدی شرر و پرسشنامه شادکامی آکسفورد بود. داده ها با روش آماری تحلیل کوواریانس مورد تحلیل و بررسی قرار گرفتند. نتایج به دست آمده نشان داد که برنامه آموزشی مبتنی بر معنویت درمانی به صورت معنی داری باعث ارتقاء شادکامی و خودکارآمدی مراقبین خانگی سالمندان می شود. پرستاری و مراقبت طولانی مدت از سالمندان در منزل، فشار زیادی را به مراقب تحمیل می کند. این فشارها می تواند سلامت روانی مراقبین را به مخاطره انداخته و کیفیت مراقبت و نوع ارتباط با فرد بیمار را مختل نماید. لذا مطابق با یافته های این پژوهش و با توجه به ضرورت حفظ فرهنگ اسلامی و ایرانی در خصوص نگهداری سالمندان ناتوان در منزل و مراقبت از سوی خانواده، برنامه های پیشگیرانه با بهره گیری از روش معنویت درمانی به طور ادواری باعث افزایش خودکارآمدی و شادکامی مراقبین خانگی می گردد.

کلیدواژه ها:

روان درمانی معنوی ، خودکارآمدی ، شادکامی ، مراقبین خانگی ، سالمندان