نقش تمرینات عملکردی در کاهش درد کمری مزمن از منظر فیزیولوژی عضلات

درد کمری مزمن غیراختصاصی مهم ترین عامل سال های زیست با ناتوانی در بزرگسالان است و شواهد فزاینده ای نشان می دهد ناکارآمدی عضلات عمقی ستون فقرات، به ویژه مولتی فیدوس و ترانسورس ابدومینیس، نقشی محوری در تداوم این اختلال دارد. هدف پژوهش حاضر ارزیابی اثر یک برنامه هشت هفته ای تمرینات عملکردی ثبات مرکزی در مقایسه با تمرینات کششی متداول بر پیامدهای بالینی، ساختاری و روان شناختی بیماران بود. در قالب یک کارآزمایی بالینی تصادفی دوسوکور، شصت وچهار بیمار ۱۸ تا ۶۰ ساله با درد کمری مزمن غیراختصاصی از درمانگاه های فیزیوتراپی اصفهان به طور تصادفی در دو گروه مساوی قرار گرفتند. گروه مداخله سه جلسه ۴۵ دقیقه ای در هفته، شامل فعال سازی تدریجی عضلات عمقی و حرکات چندمفصلی بر سطوح ناپایدار انجام داد؛ گروه کنترل فعال، تمرینات کششی معادل دریافت کرد. شدت درد، ناتوانی عملکردی، سطح مقطع مولتی فیدوس تصویربرداری (MRI)، فعالیت الکترومایوگرافی عضلات عمقی و نمره ترس اجتناب در آغاز، هفته چهارم و هفته هشتم اندازه گیری شد. تحلیل مدل خطی مختلط نشان داد در پایان هفته هشتم، گروه تمرین عملکردی نسبت به گروه کششی کاهش درد یک ممیز هفت واحدی و کاهش ناتوانی دوازده واحد درصدی داشت (سطح معناداری کمتر از ۰٫۰۰۱). سطح مقطع مولتی فیدوس در گروه مداخله نزدیک به نه درصد افزایش یافت، در حالی که در گروه کنترل تغییر ناچیزی مشاهده شد. همچنین فعالیت الکترومایوگرافی عضلات عمقی به طور معنادار ارتقا یافت و نمره ترس اجتناب به میزان هفت واحد کاهش پیدا کرد. بهبودهای ساختاری و الکتروفیزیولوژیک با افت درد و ناتوانی همبستگی منفی قابل توجهی نشان داد. این یافته ها نشان می دهد تمرین ثبات مرکزی مرحله ای، از طریق تقویت عضلات عمقی و تعدیل عوامل روان شناختی، رویکردی موثر و مقرون به صرفه برای مدیریت درد کمری مزمن است و توصیه می شود در برنامه های توان بخشی بالینی گنجانده شود.

کلیدواژه ها:

درد کمری مزمن ، ثبات مرکزی ، تمرین عملکردی ، مولتی فیدوس ، الکترومایوگرافی ، ترس اجتناب