اثربخشی آموزش خود شفقت ورزی بر خود مهارگری و اهمال کاری تحصیلی

هدف از انجام پژوهش حاضر تعیین اثربخشی آموزش خود شفقت ورزی برخود مهارگری و اهمال کاری تحصیلی بود. روش پژوهش حاضر به لحاظ هدف کاربردی و از نوع تحقیقات نیمه آزمایشی با پیش آزمون - پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه پسران دانش آموز پایه یازدهم دوره دوم متوسطه مدارس دولتی منطقه 15 شهر تهران در سال تحصیلی 1404-1403 (1180 نفر) بود. نمونه آماری شامل 30 نفر (15 نفر گروه آزمایش و 15 نفر گروه کنترل) از اعضای جامعه آماری مذکور بود که با استفاده از نقطه برش پرسشنامه خودمهارگری و اهمال کاری تحصیلی (بدین صورت که بر اساس جدول مورگان به تعداد 291 نفر از دانش آموزان پرسشنامه توزیع شد و افرادی که خودمهارگری کمتر و اهمال کاری بیشتری داشتند انتخاب شدند) و به روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده شامل پرسشنامه خود مهارگری تانجی و همکاران (2004)، پرسشنامه استاندارد اهمالکاری تحصیلی سولومون و راثبلوم (1984) و پروتکل آموزش خود شفقت ورزی(CFT) گیلبرت (2010) ترجمه اثباتی (1400) بودند. تجزیه و تحلیل آماری داده ها با استفاده از نرم افزارهای Spss نسخه 26 در دو سطح توصیفی(میانگین، انحراف معیار و....) و استنباطی(آزمون تحلیل کوواریانس) انجام شد. نتیجه حاصل از تحلیل کوواریانس نشان داد که آموزش خود شفقت ورزی بر اهمال کاری تحصیلی تاثیر ندارد. همچنین نتایج نشان داد که آموزش خود شفقت ورزی بر خود مهارگری تاثیر دارد. آموزش خود شفقت ورزی بر ابعاد خود مهارگری (ظرفیت کلی برای خود نظم دهی، کنش های عمدی/تکانشی، عادات سالم، اخلاق کاری و قابلیت اعتماد) تاثیر دارد. آموزش خود شفقت ورزی بر ابعاد اهمال کاری تحصیلی (آماده کردن تکالیف، آمادگی برای امتحان و تهیه گزارش نیم سالی) تاثیر ندارد.

کلیدواژه ها:

آموزش خودشفقت ورزی ، خودمهارگری ، اهمال کاری تحصیلی