چشمها را باید شست! (تحلیل شعر « صدای پای آب» ازنگاه معنویتدرمانی )

نگرانیهای بشر بسیار متنوع و بی انتهاست که اصلی ترین آنها عبارتند از جایگاه مرگ و زندگی، جستجوی خوشبختی، وحشت از رنج و بیماری، خسارت دیدن، طرد شدن و همانند آنها. در چنین موقعیت هایی است که نیاز به معنویت احساس می شود و روانشناسی معنویت براساس این نیاز بشر پایه ریزی شده است. اگر روانشناسی را به مطالعه رفتارهای قابل مشاهده و قابل اندازه گیری محدود کنیم و به نوعی نگاهی مادی گرایانه به آن داشته باشیم، نمی توانیم پیوندی برای روانشناسی و دین و معنویت متصور شویم؛ اما اگر مطالعات را فراتر از اذهان برده و تا بررسی اصل وجودی انسان ها بالا ببریم، انطباق زی با و دنیای شگرفی در میان معنویت و روانشناسی خواهیم یافت. در مقالات و پژوهش های بسیاری در ایران و جهان به اهمیت معنویت درمانی در درمان و بهبودی بسیاری از بیماران و همچنین افزایش خوشبینی و سلامت روانی توجه شده است. یکی از روش های معنادرمانی، کمک گرفتن از اشعار عرفانی است. به این شکل که معنادرمانی با بهره گیری از قدرت ادبیات عرفانی، به افراد کمک می کند تا با چالش های زندگی خود به صورت معنی دارتری برخورد کرده و به سمت رشد و تحول درونی حرکت کنند. اشعار سهراب سپهری یکی از بهترین نمونه های نگاه عرفانی است که می تواند به تعادل روانی و معنوی افراد کمک کند. در منظومه « صدای پای آب» که در این مقاله بررسی و تحلیل شده، سهراب از تولد ی دوباره سخن می گوید. این تولد، تولدی معنوی است که در آن انسان از قید و بندهای مادی رها شده و به آگاهی و درک باالتری از هستی دست می یابد.

کلیدواژه ها:

روانشناسی معنوی ، معنویت درمانی ، سهراب سپهری ، صدای پای آب