سیاست های پیشگیرانه در قبال جرایم قانون عفاف و حجاب ۱۴۰۲

در جامعه اسلامی، رعایت عفاف و حجاب نه تنها به عنوان یک هنجار اجتماعی، بلکه به مثابه یکی از ضروریات دینی محسوب می شود که جایگاه ویژه ای در فرهنگ دینی و اجتماعی دارد. همین امر سبب شده است تا قانونگذار در سال ۱۴۰۲ با تصویب قانون جدید، اقدام به جرم انگاری برخی رفتارها و تخلفات مرتبط با حجاب و عفاف نماید. این مقاله با رویکردی توصیفی-تحلیلی به بررسی و نقد جرم شناختی این قانون می پردازد تا ابعاد اجتماعی و بزه زای آن را واکاوی نماید. یافته های تحقیق نشان می دهد که عوامل گوناگونی همچون ساختارهای فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی و روانی در شکل گیری و ارتکاب جرایم مندرج در این قانون دخیل اند. ازاین رو، صرف برخورد کیفری نمی تواند راهکاری موثر و پایدار برای کنترل این دسته از جرایم باشد. در مقابل، اتخاذ تدابیر پیشگیرانه اعم از پیشگیری های وضعی (مانند اصلاح فضاهای عمومی و نظارت های هدفمند) و اجتماعی (نظیر آموزش، فرهنگ سازی و تقویت هویت دینی و اجتماعی) می تواند نقش مهمی در کاهش گرایش به این گونه تخلفات ایفا نماید. بر همین اساس، سیاست جنایی موثر باید به جای تمرکز صرف بر جنبه های کیفری، بر تقویت زیرساخت های فرهنگی و پیشگیرانه استوار باشد.

کلیدواژه ها:

عفاف ، حجاب ، جرم ، شناختی ، مجازات.