تاثیر پلیمر سوپرجاذب تحت تنش خشکی بر خصوصیات کمی و کیفی گیاه دارویی سنبل الطیب (Valeriana officinalis L.)

تنش­ خشکی یکی از مهم ترین عوامل محدودکننده کشت گیاهان است که باعث کاهش عملکرد در محصولاتی می­شود که به­صورت دائم یا دوره­ای در معرض آن قرار می­گیرند. یکی از راهکارهای افزایش بازده آبیاری و استفاده بهینه از بارندگی در مناطق خشک و نیمه­خشک استفاده از پلیمرهای سوپرجاذب است. در این تحقیق، تاثیر سطوح مختلف پلیمر استاکوزورب (صفر، ۱۰۰، ۲۰۰ و ۳۰۰ گرم بر مترمربع) و دور آبیاری (۶ و ۱۰ روز)، به صورت آزمایش فاکتوریل در قالب طرح بلوک­های کامل تصادفی، در سه تکرار، روی برخی خصوصیات ریخت شناختی (سطح برگ، وزن و عملکرد خشک ریشه)، بیوشیمیایی (میزان و عملکرد اسانس)، فیزیولوژیکی (نشت الکترولیت، میزان نسبی آب برگ، میزان کلروفیل a و b) گیاه دارویی سنبل­الطیب (Valeriana officinalis L.) مورد بررسی قرار گرفت. نتایج حاصل از این تحقیق نشان داد که اثر ساده و متقابل این دو تیمار بر تمام صفات مورد ارزیابی معنی­دار بود. استاکوزورب سطح ۳۰۰ گرم بر مترمربع با دور آبیاری شش روز در مقایسه با سایر تیمارها، منجر به افزایش سطح برگ (۹۶/۲۰۴ سانتی مترمربع )، عملکرد خشک ریشه (۲۳/۰گرم بر مترمربع)، محتوای نسبی آب برگ (۶۵/۱۱درصد)، کلروفیل a (۶۴/۰میلی گرم بر گرم) و عملکرد اسانس (۱۴/۳ گرم بر مترمربع) گردید، درحالی که بیشترین وزن خشک ریشه (۳۷/۱۸گرم بر گیاه) و درصد اسانس (۶۹/۰درصد حجمی/ وزنی) در تیمار استاکوزروب در سطح۲۰۰ گرم بر مترمربع و دور آبیاری شش روز به دست آمد. بیشترین نشت الکترولیت (۵۴/۸۳ میکرو زیمنس بر سانتی متر) و حداکثر میزان کلروفیل b (۲۶/۰میلی گرم بر گرم) به ترتیب مربوط به شاهد و استاکوزورب ۱۰۰ گرم بر متر مربع با دور آبیاری ۱۰ روز بود. براساس نتایج این تحقیق، استفاده از پلیمر استاکوزورب در سطح ۳۰۰ گرم بر متر مربع و دور آبیاری شش روز جهت مهار تنش خشکی و بهبود تمامی صفات اندازه­گیری شده در سنبل­الطیب پیشنهاد می­گردد.

کلیدواژه ها:

اسانس ، استاکوزورب ، ریشه ، عملکرد