بررسی تاثیر شاخص های مدیریت بحران و مشارکت اجتماعی بر کاهش محرومیت زدایی در مناطق روستایی

محرومیت زدایی از مناطق روستایی همواره یکی از چالش های اصلی در فرآیند توسعه پایدار به شمار می رود. در این راستا، مدیریت موثر بحران ها و ارتقای مشارکت اجتماعی می توانند نقش مهمی در کاهش آسیب پذیری و ارتقای تاب آوری جوامع روستایی ایفا کنند. هدف این پژوهش، بررسی تاثیر شاخص های مدیریت بحران (شامل پیش بینی، پیشگیری، آمادگی، پاسخ و بازسازی) و میزان مشارکت اجتماعی بر کاهش محرومیت زدایی در مناطق روستایی شهرستان کوهرنگ است. این تحقیق از نوع کاربردی و به روش توصیفی-تحلیلی انجام شده است. جامعه آماری پژوهش شامل اهالی روستاهای منتخب شهرستان کوهرنگ، مسئولان محلی و کارشناسان مرتبط است که از طریق نمونه گیری طبقه ای تصادفی، داده ها با استفاده از پرسش نامه ای محقق ساخته جمع آوری شد. برای تحلیل داده ها از آزمون های آماری همبستگی پیرسون، رگرسیون چندگانه و تحلیل مسیر استفاده گردید. نتایج نشان داد که بین شاخص های مدیریت بحران و میزان محرومیت زدایی رابطه معنادار و مثبتی وجود دارد و همچنین مشارکت اجتماعی نقش میانجی موثری در تقویت اثر شاخص های مدیریت بحران بر کاهش محرومیت ایفا می کند. بر این اساس، می توان نتیجه گرفت که تلفیق سیاست های مدیریت بحران با راهبردهای تقویت مشارکت مردمی، می تواند راهکاری موثر برای توانمندسازی مناطق روستایی و کاهش نابرابری های توسعه ای باشد. در پایان، پیشنهادهایی برای برنامه ریزی های راهبردی مبتنی بر مشارکت جوامع محلی در مدیریت بحران ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

مدیریت بحران ، مشارکت اجتماعی ، محرومیت زدایی ، توسعه روستایی ، شهرستان کوهرنگ