نقش خودتنظیمی در افزایش تمرکز و کاهش حواس پرتی در دانش آموزان ابتدایی

هدف از این مقاله مروری، بررسی نقش حیاتی خودتنظیمی در افزایش تمرکز و کاهش حواس پرتی در دانش آموزان ابتدایی است. خودتنظیمی به مجموعه ای از فرایندهای شناختی، فراشناختی، انگیزشی و رفتاری اطلاق می شود که دانش آموزان برای دستیابی به اهداف تحصیلی خود به کار می برند. این فرایندها شامل برنامه ریزی برای انجام تکالیف، نظارت بر پیشرفت یادگیری، ارزیابی نتایج، و تنظیم راهبردهای مطالعه برای بهبود عملکرد است. در دوره ابتدایی، دانش آموزان به تدریج مهارت های لازم برای مدیریت زمان، توجه و منابع یادگیری خود را کسب می کنند. توانایی خودتنظیمی به آنها امکان می دهد تا در مواجهه با محرک های محیطی و درونی که می توانند منجر به حواس پرتی شوند، مقاومت کنند و تمرکز خود را بر فعالیت های درسی حفظ نمایند. حواس پرتی، چه از منابع خارجی مانند صداها و حرکت ها و چه از منابع داخلی مانند افکار و احساسات، می تواند به طور قابل توجهی بر عملکرد تحصیلی دانش آموزان ابتدایی تاثیر بگذارد. خودتنظیمی به دانش آموزان کمک می کند تا این محرک های مزاحم را شناسایی کرده و راهبردهای موثری برای مدیریت آنها اتخاذ کنند. به عنوان مثال، دانش آموزی که خودتنظیمی قوی دارد، ممکن است تصمیم بگیرد در محیطی آرام تر مطالعه کند، یا از تکنیک های مدیریت زمان برای تقسیم وظایف بزرگ به بخش های کوچک تر استفاده کند تا تمرکز خود را حفظ نماید. این مقاله به بررسی نظریه ها و مدل های مختلف خودتنظیمی و کاربردهای آنها در محیط های آموزشی ابتدایی می پردازد. همچنین، شواهد پژوهشی موجود در زمینه ارتباط بین مهارت های خودتنظیمی و بهبود تمرکز و کاهش حواس پرتی در این گروه سنی مورد تحلیل قرار می گیرد. در نهایت، با توجه به یافته ها، پیشنهاداتی برای معلمان، والدین و برنامه ریزان درسی جهت تقویت مهارت های خودتنظیمی در دانش آموزان ابتدایی ارائه می شود تا به افزایش کیفیت یادگیری و موفقیت تحصیلی آنها کمک شود.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی ، تمرکز ، حواس پرتی ، دانش آموزان ابتدایی ، یادگیری