تحلیل وبررسی نقش مبانی تربیت رسمی وعمومی بر تربیتپذیری دانش آموزان در مدارس

تعلیم در لغت به معنای یاددادن و آموختن چیزی به دیگران است و در اصطالح، ایجاد عوامل، زمینه ها و شرایط مناسب است تا فراگیر واجد دانشی گردد. تعلیم و تربیت، عبارت است از فراهم آوردن زمینه ها و عوامل به فعلیت رساندن یا شکوفاساختن شخص در جهت رشد و تکامل اختیاری او به سوی هدفهای مطلوب و بر اساس برنامه ای سنجیده شده. در سند تحول بنیادین تربیت عبارت است از « فرایند تعاملی زمینهساز تکوین و تعالی پیوسته هویت متربیان به صورتی یکپارچه و مبتنی بر نظام معیار اسلامی، بهمنظور هدایت ایشان در مسیر آماده شدن جهت تحقق آگاهانه و اختیاری مراتب حیات طیبه در همه ابعاد » (مبانی نظری سند تحول بنیادین، ۱۳۹۰ :۱۲۹). مفهوم تربیت با چنین تعریفی واجد چند خصوصیت اساسی است که شامل تکیه بر نظام معیار اسلامی، توجه به مفاهیم اساسی قرآنی، تاکید بر تکوین و تعالی پیوسته هویت، تاکید بر درک و آگاهی، توجه به عنصر آزادی و اختیار، همهجانبهنگری، اعتدال و توازن، توجه به شکوفایی هم سوی فطرت با رشد استعدادها، و تنظیم متعادل امیال و عواطف، توجه به ایجاد آمادگی برای حیات طیبه، تاکید بر حیث اجتماعی

کلیدواژه ها:

تربیت ، تعلیم ، تربیتپذیری ، مدارس ، زمینهساز ، تعالی ، نظام معیار اسلامی ، آماده شدن ، حیات طیبه