رابطه بین خودآگاهی هیجانی و تابآوری در تعاملات بین فردی و استحکام خانواده

این پژوهش با هدف بررسی رابطه بین خودآگاهی هیجانی و تاب آوری با تعاملات بین فردی و استحکام خانواده بود. پژوهش حاضر از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی -همبستگی انجام گرفت. جامعه آماری کلیه دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد تربت حیدریه در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ به تعداد ۴۲۱۱ نفر بود که بر اساس فرمول کوکران، ۳۵۲ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه های استاندارد خودآگاهی هیجانی، تاب آوری، تعاملات بین فردی و استحکام خانواده استفاده شد. پیش از انجام آزمونهای اصلی، نرمال بودن داده ها با استفاده از آزمون کالموگروف-اسمیرنوف بررسی شد که نتایج نشان داد توزیع داده ها نرمال است (۰.۵۰p>). سپس، همبستگی پیرسون نشان داد که بین خودآگاهی هیجانی و تاب آوری (۰.۸۶r=)، خودآگاهی هیجانی و تعاملات بین فردی (۰.۵۵r=)، و خودآگاهی هیجانی و استحکام خانواده (۰.۴۷r=) رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (۰.۰۱p<). همچنین، نتایج رگرسیون چندگانه نشان داد که تابآوری تاثیر قوی تری نسبت به خودآگاهی هیجانی بر تعاملات بین فردی (۰.۴۴β=) و استحکام خانواده (۰.۴۸β=) دارد. به طور کلی، یافته ها حاکی از آن است که افزایش خودآگاهی هیجانی و تابآوری، نقش مهمی در بهبود روابط اجتماعی و استحکام خانواده ایفا می کند. لذا، پیشنهاد میشود که برنامه های آموزشی و مشاوره ای در زمینه تقویت خودآگاهی هیجانی و تاب آوری برای دانشجویان اجرا شود تا کیفیت روابط بین فردی و خانوادگی آن ها بهبود یابد.

کلیدواژه ها:

خودآگاهی هیجانی ، تاب آوری ، تعاملات بین فردی ، استحکام خانواده ، دانشجویان