نقش بازخورد دانش آموزان در ارزیابی معلمان

بازخورد در زنجیره سنجش و ارزشیابی توصیفی نقش کلیدی داشته و حمایت سنجش کیفی به آن وابسته است. اهمیت وجود بازخورد به خودی خود تا حدی است که برخی وجود آن را مهمتر از ماهیت و محتوای اطلاعات بازخورد می دانند. نوسان های موجود در فعالیت ها و یادگیری، بازخورد های پیوسته در سمت و سوی انتظارات آموزشی قرار می گیرد؛ به سخن دیگر بازخورد است که ارزشیابی را در خدمت یادگیری بهتر قرار می دهد. بازخورد از نتایج ارزشیابی پرونده فعالیت به یادگیرندگان، وظیفه مهم و ضروری است. این بازخورد چیزی از ارائه یک نمره به فرد و کار وی می باشد. تهیه یک گزارش مختصر و مکتوب توسط مربی و شرح جنبه های قوت و ضعف کار و تهیه نیمرخی از توانایی، خصوصیات و مهارت های دانش آموز و مشخص ساختن اهداف و خط سیر بعدی رشد فراگیر و ادامه ی مسیر و یادگیری او همه می تواند حاصل ارزشیابی کار و ارائه بازخورد به افراد باشد. در حال حاضر این مرحله از کار از اهمیت زایدی برخوردار است. همه اقدامات صورت گرفته توسط معلم، فراگیر، والدین، دوستان و همکلاسی ها باشد. به هر حال استفاده صحیح و به جا از بازخورد های توصیفی به ویژه نوع کتبی آن که ارتباط بین معلم و دانش آموز را بهبود می بخشد و در عین مثبت بودن به شخصیت کودکان نیز احترام می گذارد. مقدمه بازخورد که اساسی ترین عنصر نظام های پویا می باشد، ریشه در علم کنترل و ارتباط (سایبرنتیک) دارد و در توسعه ی بسیاری از مدل های سایبرنتیکی و اجتماعی از جایگاه بسیار مهمی برخوردار است. سایبرنتیک یک مفهوم مرکزی در نظریه سیستم بوده و دارای مفاهیم استقلال، خود نظم دهی و تبادل متقابل می باشد که بازخورد، مبنای ساختار آن را تشکیل می دهد. در قرن بیستم، مفهوم بازخورد اساسا همراه با اسم «نوربرت وینر» و ظهور حوزه ی سایبرنتیکی پس از جنگ جهانی دوم بوده است. اما در واقع قدمت بازخورد طولانی است، به قبل از سایبرنتیک برمی گردد و ریشه در یونان باستان دارد. بازخورد و نقش آن در یادگیری از این تعریف می توان نتیجه گرفت، ارزشیابی پیشرفت تحصیلی، مستلزم دو اقدام اساسی است: ۱- تعیین هدف های آموزشی ۲- سنجش یا اندازه گیری عملکرد یادگیرندگان. کلاس درس، مکان پویایی است که در آن معلم و دانش آموز مرتبا در تعامل با یکدیگر قرار

کلیدواژه ها:

بازخورد ، ارزیابی ، معلمان ، دانش آموزان ، سنجش ، ارزشیابی ، توصیفی