نگرش حقوقی بر تجزیه پذیری بیع الکترونیک

یکی از ضرورت های نظام قراردادی اصل بقاء و اجرای کامل آن بوده که در برخی اوقات بنا بر دلایلی اجرای بعض آن غیر ممکن می گردد و اصل تجزیه پذیری یکی از راهکارهایی است که به جهت ثبات قرارداد ها در برخی مواد قانون مدنی ایران به صورت ضمنی مورد تایید قرار گرفته است اما امروزه با پیشرفت تکنولوژی و ارتباطات الکترونیکی بسیاری از قرارداد های بیع در این بستر منعقد می گردد همواره احتمال دارد که بعض این قرارداد محقق نگردد و در خصوص چگونگی تجزیه بیع الکترونیک و آثاری حقوقی ناشی از آن از منظر حقوق سنتی و دیدگاه قانون تجارت الکترونیک ایران (با هدف تحقق انسجام در نظام قراردادهای الکترونیک میان کشور ها) و با تاثیر از برخی مقررات بین المللی بر ضرورت پژوهش آن می افزاید تا بتوان نظریه قاطعی را نسبت به برخی ابهامات موجود در موضوع پژوهش با رجوع به برخی کنوانسیون ها و مقررات تعیینی در حوزه الکترونیک بین المللی و انطباق آن با حقوق داخل ارائه نمود .

کلیدواژه ها:

قرارداد ، تجزیه پذیری ، بیع الکترونیک ، حقوق ایران ، مقررات بین المللی