باکتری های محرک رشد گیاه : رویکردی پایدار برای اصلاح زمین های حاشیه ای

زمین هایی که برای کشاورزی یا صنعت کاربرد کم یا بدون استفاده دارند، زمین حاشیه ای محسوب می شوند. این نوع زمین اغلب در حاشیه بیابان ها یا سایر مناطق خشک یافت می شود. مقدار زمینی که می تواند برای کشاورزی استفاده شود همچنان به دلیل افزایش بیابان زایی که به دلیل تغییرات آب و هوایی و وخامت مناطق حاشیه ای کشاورزی ایجاد می شود، محدود می شود. گیاهان و میکروارگانیسم های مرتبط برای اصلاح و بهبود کیفیت خاک زمین های حاشیه ای استفاده می شود. آنها یک راه حل کم هزینه و معموال طوالنی مدت برای بازگرداندن حاصلخیزی خاک هستند. در بین فرآیندهای مختلف گیاه پاالیی (یعنی تجزیه گیاهی، استخراج گیاهی، تثبیت گیاهی، تبخیرسازی گیاهی، تصفیه گیاهی، تحریک گیاهی و نمک زدایی گیاهی)، استفاده از مکانیسم خاصی توسط وضعیت خاک، وجود و غلظت آلاینده ها و گونه های گیاهی تعیین می شود. این بررسی بر روی گیاهان مهم اقتصادی مورد استفاده برای گیاه پاالیی، و همچنین چالش های رشد گیاه و قابلیت گیاه پاالیی با تاکید بر مزایا و محدودیت های رشد گیاه در اراضی حاشیه ای متمرکز است. باکتری های محرک رشد گیاه با ترشح انواع متابولیت ها و هورمون ها، از طریق تثبیت نیتروژن و با افزایش فراهمی زیستی سایر مواد مغذی از طریق حل شدن مواد معدنی، رشد گیاه را تقویت کرده و زیست پاالیی خاک را تقویت می کنند. این بررسی همچنین بر نقش باکتری های محرک رشد تحت تنش های غیرزیستی مختلف، از جمله زمین های آلوده به فلزات سنگین، محیط های با شوری بالا و آلاینده های آلی تاکید می کند. به نظر ما، بهبود حاصلخیزی خاک اراضی حاشیه ای با استفاده از باکتری های محرک رشد منجر به احیای کشاورزی عمومی و همچنین احیای پوشش گیاهی بومی خواهد شد.

کلیدواژه ها:

گیاه پاالیی ، باکتری های محرک رشد گیاه ( PGPB) ، زمین های حاشیه ای ، تجزیه زیستی ، فلزات سنگین(( HM