مدلسازی پراکنش خرس قهوه ای (ursus arctos در منطقه البرز مرکزی با استفاده از الگوریتم حداکثر آنتروپی

برای حفظ گونه ها اولین نیاز ضروری دانستن محلهایی است که گونه ترجیح میدهد در آنجا زندگی کند و آنچه که برای بقای ،آن مورد نیاز است که در واقع به آن نیچ اکولوژیکی میگویند دادههای در دسترس برای این کار به طور معمول شامل یک مجموعه مختصات جغرافیایی که گونه در آنجا مشاهده شده است و علاوه بر این داده های اندازه گیری شده برای تعدادی از متغیرهای زیست محیطی مانند متوسط درجه حرارت سالانه بارش متوسط ارتفاع و.... در سراسر منطقه مورد مطالعه است توزیع بالقوه گونه شرایطی را توصیف میکند که برای بقا گونه ها مناسب اند و بنابراین برای حفاظت با اهمیت.اند. در واقع فنهای مختلف مدلسازی طی دهه های گذشته به مطالعه پاسخ گونهها به محیط زیست پرداخته است و الگوریتمهای توصیه شده تنها با تعداد کم دادههای حضور به خوبی کار میکنند این پیشرفتها به ویژه برای گونههای نادر در خطر و کمتر شناخته شده و یا حیوانات شب فعال که داده های عدم حضورشان به سختی یافت میشود به کار برده میشوند. دادههای حضور به دو دسته داده های آموزشی و آزمون تقسیم شد. نتایج نشان داد که صحت مدل از حد استاندارد بالاتر .است تحلیل جک نایف نیز متغیر ارتفاع و بارندگی سردترین سه ماهه سال را موثرترین فاکتورها در احتمال حضور گونه معرفی کرد الگوریتم مکسنت بر اساس نظریه

کلیدواژه ها:

مدلسازی پراکنش ، خرس قهوه ای ، الگوریتم حداکثر آنتروپی ، منطقه البرز مرکزی