جنگل های هیرکانی سرمایه ای که توسط چرای گاو در حال نابودیست(دلایل و راهکار
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 183
فایل این مقاله در 12 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
MDCONF10_073
تاریخ نمایه سازی: 22 تیر 1404
چکیده مقاله:
جنگلهای هیرکانی از معدود موجودات زندهای هستند که دایناسورها را دیدهاند، به آنها پناه دادهاند و بهعنوان بخشی از زنجیرهی غذایی آنها محسوب میشدهاند. مساحت این جنگلها در گذشته حدود پنج میلیون هکتاربوده است اما در طی سالیان اخیر چرای مفرط دام و همچنین قطع به منظور مقاصد اقتصادی باعث کاهش این جنگلها شده است. در شرایط فعلی در اکثر مناطق روستایی ایران، به ویژه در روستاهای مناطق جنگلی، روستاییان در ارتباط تنگاتنگ با منابع طبیعی به طور اعم و جنگل به طور اخص هستند و بخشی از زندگی آنان به جنگل و منابع طبیعی وابسته است. فقر و تخریب محیط زیست و منابع طبیعی به عنوان دو مشکل مهم در کشورهای در حال توسعه مطرح می باشد. در بسیاری مواقع بیان می شود که مردم فقیر در مناطق جنگلی به تخریب جنگل ها می پردازند زیرا برای امرار معاش وسیله دیگری به جز محیط زیست ندارند. حضور دام و دامدار عامل شاخهزنی، کتزنی (کندن حلقهای از پوست و چوب درخت)، قطع درختان برای افزایش سطح مرتع و آسیب دیدن و بدشکل شدن درختان و پایههای مادری و در نهایت زادآوری ضعیف در دورههای بعدی است. دام با سرچر کردن و خوردن نهال و نونهال به ویژه گونه های مرغوب و نادر و خوش خوراک، یکی از عوامل جلوگیری از زادآوری طبیعی در جنگل است و همچنین موجب کوبیده شدن خاک میشود که مانع زادآوری طبیعی است. خروج دام از جنگل یکی از راهکارهای اصلی نجات هیرکانی است هیچ جای جهان برای تامین غذای دام، آنها را به عمق جنگلهای انبوه نمیبرند. افزایش تولید ناخالص داخلی، افزایش سرانه درآمد خانوارها و استفاده از تمام پتانسیل های کشور جهت ایجاد اشتغال و افزایش قدرت خرید خانوارها می تواند انگیزه استفاده از منابع طبیعی شامل جنگل ها و مراتع را به شدت کاهش خواهد داد و فرصت مناسبی جهت زادآوری و اصلاح شرایط جنگل ها ایجاد خواهد کرد و این اکوسیستم ارزشمند به بالندگی خواهد رسید. مردم بومی در هر زیست بومی از جمله مرتعی، کوهستانی، بیابانی و غیره برای ایجاد زندگی پایدار، از منابع موجود در محیط زندگی خود به بهترین و معقوالنه ترین شکل ممکن بهره می برند. بر این اساس، بهره وری از دانش بومی و کاربرد آن در توسعه و پیشرفت جوامع مخصوصا جوامع مستقر در محیطهای بیابانی، امری ضروری است. این دانش نقش برجستهای در رشد و ارتقاء جایگاه مردم بومی داشته و به عنوان حلقه ی گمشدهای جهت رسیدن به توسعه پایدار و راهکاری اصیل در عصر تکنولوژی مطرح شده است.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
مجید آقامحسنی فشمی
استادیار دانشگاه آزاد اسلامی واحد ورامین، پیشوا