بررسی قوانین مربوط به حضانت کودکان پس از طلاق در نظام حقوقی ایران

مسئله حضانت کودک پس از طلاق از چالش برانگیزترین مباحث حقوق خانواده در ایران است که پیامدهای عمیقی بر سرنوشت کودک، سلامت روانی او و مناسبات خانوادگی دارد. هدف این پژوهش، بررسی حقوقی و تحلیلی مفهوم حضانت در قوانین ایران، تبیین چالش های اجرایی آن، و ارائه راهکارهایی برای اصلاح و بهبود فرآیند تصمیم گیری در خصوص حضانت با تاکید بر «مصلحت کودک» است. این پژوهش با رویکرد تحلیلی-توصیفی و به روش کتابخانه ای و اسنادی انجام شده و به تحلیل مواد قانونی، آرای قضایی و اسناد بین المللی مرتبط پرداخته است. همچنین با نگاهی تطبیقی درون نظامی و بهره گیری از دیدگاه های نظریه پردازانی مانند پارکینسون، فریمن و الراد، تالش شده است تا معیارهای دقیق تری برای ارزیابی صلاحیت والدین و تشخیص مصلحت کودک استخراج شود. یافته های تحقیق نشان می دهد که علی رغم پیش بینی مقرراتی نسبتا کامل در قانون مدنی و قانون حمایت خانواده، خلل هایی نظیر فقدان معیارهای شفاف برای تشخیص صلاحیت والدین، نبود نظام نظارت موثر پس از واگذاری حضانت، و تفسیرهای سلیقه ای از مصلحت کودک، منجر به صدور احکام ناسازگار با واقعیت های اجتماعی شده است. در نتیجه، پژوهش پیشنهاد می کند که با بازنگری در مقررات موجود، تعریف دقیق تری از مصلحت کودک ارائه گردد و نهادهای حمایتی و مشورتی در تصمیم گیری های قضایی دخیل شوند.

کلیدواژه ها:

حضانت کودکان ، طلاق ، حقوق خانواده ، مصلحت کودک ، قانون ایران