تحلیل حقوقی مسئولیت های دولت در تضمین حق بقا و رشد کودکان

حق بقا و رشد کودکان، از اساس ی ترین حقوق بشر است که بن یاد توسعه ی پایدار و عدالت اجتماعی هر جامعه را تشکیل می دهد. این حق نه فقط به معنای حفظ جان کودک، بلکه دربرگیرنده ی تضمین سلامت جسمی، روانی، آموزشی و اجتماعی او برای رشد متوازن و شرافتمندانه است. کنوانسیون حقوق کودک مصوب ۴۳۵۳ سازمان ملل متحد، با تاکید بر اصولی چون منافع عالیه کودک، عدم تبع یض، و احترام به شخص یت مستقل او، دولت ها را مکلف به حمایت موثر از این حق می داند. در این مقاله، مسئولیت های حقوقی دولت ها در زمینه تضمین حق بقا و رشد کودکان با رویکردی تطبیقی و تحلیلی بررسی شده است؛ از جمله در سطح بین المللی با نگاهی به سازوکارهایی چون کمیته حقوق کودک، شاخص های SDG و شاخص پایان کودکی، و در سطح داخلی با تمرکز بر وضعیت حقوقی ایران. هدف از این مقاله، بررسی ابعاد مختلف حقوق کودک در جوامع بین المللی و داخلی و همچنین ارائه راهکارها در جهت تضمین حقوق کودکان می باشد. روش بررسی در این مقاله، از طریق تجزیه و تحلیل داده های آماری و مقاالت معتبر بین المللی می باشد. مقاله نشان می دهد که هرچند جمهوری اسلامی ایران با الحاق به کنوانسیون در سال ۴۲۲۲ گامی در جهت حمایت از حقوق کودک برداشته، اما چالش هایی مانند تعر یف خاص کودک بر مبنا ی سن بلوغ شرع ی، تعارض برخ ی مفاد کنوانسیون با قوانین داخلی، ضعف ضمانت اجرا و نابرابری در توزیع خدمات.

کلیدواژه ها:

حقوق کودک ، حق بقا ، رشد کودکان ، مسئولیت دولت ، کنوانسیون حقوق کودک ، SDG