ارزیابی نتایج و عوارض درمان شکستگی های پیلون استخوان تی بیا در پیگیری شش ماهه

زمینه و هدف: برای شکستگی های پیلون تی بیا Tibial pilon fractures)) چندین تکنیک جراحی مانند ORIF، MIPO و EF پیشنهاد شده است. داده های مقایسه ای کمی در مورد سه روش فوق در دسترس است. با وجود پیشرفت در مراحل جراحی، نتایج همیشه عالی نبوده و بیماران دچار عوارض بسیاری می شوند. این مطالعه برای ارزیابی نتایج و عوارض درمان شکستگی های پیلون استخوان تی بیا در پیگیری شش ماهه انجام شد. روش بررسی: این مطالعه توصیفی تحلیلی کوهورت آینده نگر روی ۲۲ بیمار (۱۸ مرد و ۴ زن) با میانگین سنی ۱۰.۸±۳۹.۴ سال دارای شکستگی های پیلون تی بیا در مرکز آموزشی درمانی پنجم آذر گرگان از فروردین سال ۱۳۹۹ لغایت اسفند سال ۱۴۰۰ انجام شد. در مجموع ۲۲ بیمار واجد شرایط شرکت در مطالعه، حاضر به شرکت در مطالعه شدند. پس از انجام درمان لازم بر مبنای نظر پزشک معالج، بیماران پس از شش ماه معاینه و نتایج آزمون AOFAS (American Orthopedic Foot and Ankle Society ankle score) ارزیابی گردید. یافته ها: اکثر موارد شکستگی (۵۴.۵%) از نوع بسته بود. انواع جراحی انجام شده به ترتیب شامل اکسترنال فیکساسیون دو مرحله (۴۰.۹%)، ORIF (۳۱.۸%)، نیل اکسپرت (۱۳.۶%) و MIPO (۱۳.۶%) بودند. ۷۲.۷% از بیماران دچار عارضه زودرس یا دیررس پس از عمل شدند. بیشترین عارضه پس از عمل شامل استئوآرتریت و wound dehiscence هر کدام به میزان ۱۸.۲% تعیین شد. متوسط نمره AOFAS بیماران ۱۱.۲±۸۲.۳ بدست آمد. نمره AOFAS در ۴ بیمار عالی (۱۸.۱۸%)، ۱۲ بیمار خوب (۵۴.۵۵%)، ۴ بیمار متوسط (۱۸.۱۸%) و ۲ بیمار ضعیف (۹.۰۹%) طبقه بندی شد. میان مدت زمان جراحی با نمره AOFAS همبستگی معکوس و معنی دار آماری نشان داد (r=-۰.۶۶۱, P=۰.۰۰۱). همچنین میان مدت زمان جراحی با مدت زمان بستری بیماران همبستگی مستقیم و معنی دار آماری نشان داد (r=۰.۵۷۱, P=۰.۰۰۶). زمان عمل بیماران به روش MIPO (۶۸.۳±۷.۶ min) به طور معنی داری از سه روش دیگر کمتر تعیین شد (P<۰.۰۵). برای شکستگی های باز فراوانی انجام عمل ORIF به طور معنی داری بالاتر از سایر عمل ها بود (P<۰.۰۵). استئوآرتریت به عنوان عوارض درمان در دو مداخله نیل اکسپرت و EF دو مرحله ای مشاهده شد. این در حالی است که non-union و wound dehiscence تنها در عمل ORIF مشاهده شد. عفونت سطحی و Mal-union تنها در عمل EF دومرحله ای مشاهده شدند و تمام موارد عفونت عمقی نیز در عمل MIPO مشاهده گردید. نتیجه گیری: تکنیک های اکسترنال فیکساسیون دو مرحله ای و ORIF متداول ترین روش های انجام عمل برای بیماران با شکستگی پیلون تیبیال بودند. عوارض بدتر عمل شامل جوش نخوردن و wound dehiscence به طور شایع در عمل های ORIF رخ داده بود. با این حال بین وضعیت درمان بیماران از نظر پرسشنامه خوداظهاری AOFAS اختلاف آماری معنی داری میان انواع تکنیک های جراحی وجود نداشت.

کلیدواژه ها:

Orthopedics ، Tibial Fractures ، External Fixators ، Internal Fracture Fixation ، جراحی ارتوپدی ، شکستگی تیبیا ، فیکساسیون خارجی ، جااندازی باز تثبیت داخلی