مقایسه دو رژیم درمانی در ریشه کنی هلیکوباکترپیلوری: فورازولیدون یا کلاریترومایسین؟

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 253

فایل این مقاله در 8 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

JR_GOUMS-27-2_005

تاریخ نمایه سازی: 20 تیر 1404

چکیده مقاله:

زمینه و هدف: درمان چهارگانه مبتنی بر کلاریترومایسین، درمان رایج برای ریشه کنی هلیکوباکترپیلوری در ایران است، اما به دلیل افزایش مقاومت آنتی بیوتیکی در سال های اخیر میزان موفقیت قابل قبولی نداشته است. این مطالعه به منظور مقایسه دو رژیم درمانی فورازولیدون و کلاریترومایسین در ریشه کنی هلیکوباکترپیلوری انجام شد. روش بررسی: این مطالعه توصیفی تحلیلی گذشته نگر روی پرونده پزشکی ۱۰۰ بیمار با میانگین سنی بیماران ۱۱.۹۷±۴۵.۸۶ سال (۵۴ زن و ۴۶ مرد) علامت دار مبتلا به عفونت هلیکوباکترپیلوری تایید شده توسط تست تنفسی اوره یا تست سریع اوره آز مراجعه کننده به مرکز آموزشی درمانی شهید صیاد شیرازی گرگان به منظور انجام اندوسکوپی طی سال ۱۳۹۸ انجام شد. بیماران به مدت دو هفته تحت درمان با یکی از دو رژیم چهاردارویی خوراکی روتین مبتنی بر فورازولیدون و کلاریترومایسین قرار گرفته بودند. رژیم چهاردارویی اول ساب نیترات بیسموت ۲۴۰ میلی گرم ۲ بار در روز، کلاریترومایسین ۵۰۰ میلی گرم ۲ بار در روز، امپرازول ۲۰ میلی گرم یک بار در روز و آموکسی سیلین ۱۰۰۰ میلی گرم دو بار در روز دریافت نمودند. رژیم چهاردارویی دوم سابنیترات بیسموت ۲۴۰ میلی گرم ۲ بار در روز، فورازولیدون ۲۰۰ میلی گرم ۲ بار در روز، امپرازول ۲۰ میلی گرم یک بار در روز و آموکسی سیلین ۱۰۰۰ میلی گرم ۲ بار در روز دریافت نمودند. میزان ریشه کنی هلیکوباکترپیلوری با استفاده از آزمایش آنتی ژن مدفوع در افراد کامل کننده کل دوره درمان (چهار هفته پس از پایان رژیم درمانی) تعیین گردید. یافته ها: میزان ریشه کنی با درمان رژیم چهارگانه مبتنی بر فورازولیدون و کلاریترومایسین به ترتیب ۹۸ درصد و ۹۴ درصد تعیین شد که تفاوت آماری معنی داری نداشتند. نسبت شانس ریشه کنی هلیکوباکترپیلوری با متغیرهای سن و جنس و نوع رژیم درمانی ارتباط آماری معنی داری نداشت. نتیجه گیری: هر دو رژیم درمانی دوهفته ای چهارگانه مبتنی بر فورازولیدون و کلاریترومایسین در ریشه کنی هلیکوباکترپیلوری موثر بوده و نسبت به هم برتری نداشتند.

نویسندگان

شیرین رضائی

Internal Medicine, Golestan Research Center of Gastroenterology and Hepatology, Golestan University of Medical Sciences, Gorgan, Iran.

عبداله پوشانی

Gastroenterology and Liver Specialist, Clinical Research Development Unit (CRDU), Golestan University of Medical Sciences, Gorgan, Iran.

سیما بشارت

Associate Professor of Biomedical Sciences (By Research), Golestan Research Center of Gastroenterology and Hepatology, Golestan University of Medical Sciences, Gorgan, Iran.

مهرانگیز پیچک

General Physician, Golestan Research Center of Gastroenterology and Hepatology, Golestan University of Medical Sciences, Gorgan, Iran.

علیرضا نوروزی

Associate Professor of Gastroenterology and Hepatology, Clinical Research Development Unit (CRDU), Golestan University of Medical Sciences, Gorgan, Iran. University of Queensland Faculty of Medicine, and Princess Alexandra Hospital Department of Gastroenterology and Hepatology Brisbane Queensland Australia.