شناسایی و سطح بندی عوامل موثر بر تاب آوری اجتماعی در مناطق حاشیه نشین با استفاده از مدل تفسیری-ساختاری

تحقیق حاضر با هدف ارزیابی تاب آوری اجتماعی محله حاشیه نشین جماران شهر رشت صورت پذیرفت. این تحقیق به لحاظ هدف کاربردی و به لحاظ روش از نوع کیفی می باشد که با رویکرد تفسیری ساختاری انجام شده است. شرکت کنندگان این تحقیق را متخصصین و کارشناسان مرتبط با موضوع تاب آوری تشکیل می دهند. با توجه به اینکه بخشی از اطلاعات مورد نیاز از طریق مبانی نظری تهیه گردیده است لذا حجم نمونه برابر ۰۱ نفر بوده است. همچنین روش نمونه گیری به صورت هدفمند بوده است. در این تحقیق به جهت گردآوری اطلاعات در مرحله تبیین مبانی نظری از روش کتابخانهای و به جهت دست یابی به هدف تحقیق و طراحی مدل از ابزار مصاحبه و پرسشنامه استفاده شد. نتایج حاصل از تحقیق نشان داد که عوامل روابط اجتماعی و کارایی جامعه محلی و اعتماد به آن از بیشترین اثرپذیری و کمترین اثرگذاری نسبت به سایر عوامل برخوردار بوده است. پس از این مولفه و در سطح دوم عامل حمایت اجتماعی، آگاهی و ایمنی و امنیت قرار گرفته است. این عامل هم دارای قدرت تاثیرپذیری و هم تاثیرگذاری مناسبی بودهاند. همچنین عوامل مشارکت، همبستگی اجتماعی و وابسته شدن به مکان در سطح سوم قرار دارند. عوامل بازیابی و زیرساخت های کالبدی نیز در سطح چهارم قرار دارند. در سطح پنجم نیز عامل تنوع منابع به تنهایی قرار داشته و در آخرین سطح نیز عوامل عدالت و برابری و انعطاف پذیری قرار دارند. همچنین نتایج تحلیل میک مک نشان داد که عوامل ۰، ۴، ۵، ۷، ۸ و ۰۱ از بعد قدرت نفوذ پذیری و وابستگی در دسته عوامل پیوندی قرار می گیرند. همچنین عوامل ۲، ۱، ۶ و ۹ در دسته عوامل نفوذی و عوامل ۰۱، ۰۰ و ۰۲ در دسته عوامل وابسته قرار می گیرند.

کلیدواژه ها:

تاب آوری ، تاب آوری اجتماعی ، حاشیه نشینی ، سکونتگاه غیررسمی