طراحی معماری نگهداری کودکان اوتیسمی از طریق ارتقاء سرزندگی آنان با تاکید بر حواس آنان

اوتیسم اختلالی عصبی است که باعث اختلال در حواس پنجگانه افراد می شود. با این که بیماران اتیسمی تفاوت های زیادی با هم دارند، به صورت کلی می توان گفت این اختلال ممکن است در دو نوع حساسیت شدید و حساسیت بسیار کم نسبت به عوامل محرک بیرونی بروز کند. حواس درگیر بررسی شده شامل بینایی، شنوایی، السه و حساسیت در حس تعادل درونی و حساسیت تعادلی می باشد. طراحی فضاهای مناسب این افراد باید متناسب با حواس درگیر آنها و با به حداقل رساندن میزان تحریک این افراد صورت گیرد. کنترل محرک های فضاهای اطراف با شناخت رفتاری این افراد صورت می گیرد. این پژوهش به شیوه توصیفی و تحلیلی و بررسی های میدانی و پیمایشی بدین نتیجه رسید که مراکز توانبخشی و نگهداری کودکان اوتیسم باید محیطی قابل انعطاف باشد؛ محیطی که دارای فضاهای مشخصی برای بازی های فعال، آرام و گروه های آموزشی باشد. طراحی مجموعه نگهداری کودکان اوتیسمی شامل فضاهای تفریحی و آموزشی، فضاهای بازی روباز، پیاده روی، ارتباط نزدیک با محیط طبیعی و... است. نتایج پژوهش حاکی از آن است که تاسیس مرکز درمان و نگهداری مخصوص کودکان مبتلا به اوتیسم نیازمند فضاهای تخصصی و ویژه جهت درمان، آموزش و نگهداری این کودکان است. تاسیس فضاهای آموزشی با استفاده از علم معماری و به کار بردن صحیح روانشناسی محیطی در طراحی در کنار استفاده از ابزار آموزشی مناسب و پرسنل آموزش دیده می تواند قدم بزرگی برای برگرداندن این کودکان به زندگی معمولی باشد. از سویی یافته ها نشان می دهد که در طراحی معماری کودکان اوتیسمی توجه به در نظر گرفتن ابعاد حواس این کودکان در معماری نقش بسیار مهمی در سرزندگی و شادابی این کودکان ایفا می کند.

کلیدواژه ها:

طراحی معماری ، کودکان اوتیسمی ، سرزندگی ، حواس