تاثیر افزودن نانوصفحات مکسین برروی خواص مورفولوژیکی مکانیکی و آبدوستی داربستهای نانولیفی پلی کاپرولاکتون

داربستهای نانوالیاف کامپوزیتی پلی کاپرولاکتون مکسین (PCL/MXene) به روش الکتروریسی و با استفاده از حلالهای اسید استیک و اسید فرمیک تولید شدند. تصاویر FESEM نشان دادند که افزایش مقدار مکسین تا %۱ منجر به تولید نانوالیاف با مورفولوژی تقریبا یکنواخت شد در حالی که در غلظت wt %۲ تجمع مکسین باعث کاهش یکنواختی الیاف گردید. همچنین استحکام نانوالیاف پلی کاپرولاکتون خالص از MPa ۲۰۱۴ به MPa ۵/۹۵۰/۳۵ در پلی کاپرولاکتون با wt %۱ مکسین رسید. افزایش مکسین باعث کاهش زاویه تماس نانوالیاف شد که ناشی از حضور گروههای عاملی آبدوست در مکسین بود. استفاده از مکسین در سیستم حلال، انتخابی منجر به بهبود خواص فیزیکی و مکانیکی داربستها شده و پتانسیل بالایی برای کاربردهای مهندسی بافت دارد.

کلیدواژه ها:

نانوالیاف ، الکتروریسی پلی کاپرولاکتون ، مکسین Ti۳C۲Tx