تاثیر هوش مصنوعی بر حریم خصوصی اشخاص از منظر نظام حقوقی ایران

با گسترش روزافزون فناوری های نوین، به ویژه هوش مصنوعی، تحولات چشمگیری در حوزه های مختلف زندگی بشری ایجاد شده است. در کنار مزایا و فرصت های گسترده این فناوری، نگرانی هایی نیز پیرامون نقض حریم خصوصی افراد پدید آمده که می تواند پیامدهای حقوقی، اجتماعی و اخلاقی قابل توجهی در پی داشته باشد. هدف اصلی این مقاله، بررسی تاثیر هوش مصنوعی بر حریم خصوصی اشخاص از منظر نظام حقوقی ایران و تحلیل چالش های موجود در این زمینه است. این پژوهش به روش توصیفی-تحلیلی و با بهره گیری از منابع کتابخانه ای و اسنادی انجام شده و تلاش دارد با بررسی تطبیقی تجارب بین المللی و قوانین داخلی، وضعیت موجود را تبیین و راهکارهایی جهت ارتقاء سطح حفاظت از داده ها ارائه دهد. یافته های پژوهش نشان می دهد که چارچوب حقوقی ایران در زمینه حفاظت از داده های شخصی دچار ضعف های ساختاری است و توانایی پاسخگویی به چالش های نوظهور فناوری های هوشمند را ندارد. نبود قانون جامع، فقدان نهاد نظارتی مستقل، و تعریف های ناقص از مفاهیم کلیدی، از مهم ترین نواقص شناسایی شده هستند. در پایان، مقاله با ارائه مجموعه ای از راهکارهای حقوقی، فناورانه و فرهنگی، پیشنهاداتی جهت تقویت نظام حفاظت از حریم خصوصی در ایران ارائه می نماید.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، حریم خصوصی ، نظام حقوقی ایران ، حفاظت از دادهها ، فناوری های نوین