مقایسه اثر تمرینات مقاومتی و تداومی بر محتوای پروتئین های PAX۷، NF-KB، FOXO۳ و nAChR رت-های ماده مدل سارکوپنی

زمینه و هدف: اختلال در بازسازی بافت عضلانی، به عنوان بزرگ ترین بافت بدن، در سارکوپنیا مشاهده شده است. بنابراین، مطالعه حاضر با هدف مقایسه اثر شش هفته ای تمرین مقاومتی با تمرین تداومی بر محتوای پروتئین های PAX۷، NF-KB ، FOXO۳ و nAChR عضله دوقلو، در رت های مدل سارکوپنیا انجام شد. روش تحقیق: در این مطالعه تجربی، ۲۰ سر رت ماده بالغ به چهار گروه سالم کنترل، سارکوپنیا کنترل، سارکوپنیا با تمرین مقاومتی، و سارکوپنیا با تمرین تداومی (هر کدام ۵ رت) تقسیم شدند. برای مدل سازی پیری و سارکوپنیا، رت ها به مدت ۱۰ روز تحت تزریق دگزامتازون قرار گفتند. شش هفته تمرین مقاومتی با شدت متوسط و تداومی با شدت متوسط برای گروه های مداخله انجام شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از روش تحلیل واریانس یک راهه به همراه آزمون تعقیبی توکی در سطح معنی داری ۰۵/۰p≤ استفاده شد. یافته ها: نتایج حاکی از افزایش معنی دار محتوای پروتئین های PAX۷ و nAChR با سطح معنی داری (۰۰۱/۰p=) و کاهش معنی دار محتوای پروتئین های NF-KB و FOXO۳ با سطح معنی داری (۰۰۱/۰p=) در گروه های تمرین مقاومتی و تداومی در مقایسه با گروه کنترل سارکوپنیا بود. علاوه بر این، افزایش و کاهش معنی داری بیشتری به ترتیب در مقدار پروتئین های PAX۷ وNF-KB در گروه تداومی در مقایسه با گروه مقاومتی دیده شد ۰۵/۰p≤ در حالی که پروتئین FOXO۳ در گروه تمرین مقاومتی در مقایسه با گروه تمرین تداومی ۰۵/۰p≤ کاهش بیشتری داشت. نتیجه گیری: با توجه به اینکه مقادیر پروتئین های PAX۷، NF-KB، FOXO۳ و nAChR پس از اجرای هر دو نوع پروتکل ورزشی بهبود یافت؛ احتمالا استفاده از هر دو نوع پروتکل ورزشی به عنوان بخشی از برنامه کنترل پزشکی بیماران سارکوپنیا می تواند به عنوان یک راه حل غیر دارویی امیدوارکننده باشد.

کلیدواژه ها:

تمرین مقاومتی ، تمرین تداومی ، عضله اسکلتی ، سارکوپنیا