اثربخشی روان درمانی کمک کننده به روان گردانی ذهن بر بهبود نشانه های بی خوابی و توانایی های شناختی افراد مصرف کننده کانابیس

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی روان درمانی کمک کننده به روان گردانی ذهن بر بهبود نشانه های بی خوابی و توانایی های شناختی در مصرف کنندگان مزمن کانابیس انجام شد. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل و دوره پیگیری سه ماهه بود. جامعه آماری شامل افراد مصرف کننده کانابیس مراجعه کننده به مراکز درمان اعتیاد شهر تهران در سال ۱۴۰۳ بود. تعداد ۳۰ نفر بر اساس روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر کدام ۱۵ نفر) گمارش شدند. مداخله مشتمل بر هفت جلسه ۹۰ دقیقه ای گروهی (هفتگی) با رویکرد مبتنی بر روان گردانی ذهن و مطابق پروتکل روان درمانی کمک کننده به روان گردانی ذهن (وگت و همکاران، ۲۰۱۹) بود. ابزار جمع آوری داده ها شامل پرسشنامه کیفیت خواب پیتزبورگ و پرسشنامه توانایی های شناختی (نجاتی، ۱۳۹۲) بود که در سه مرحله تکمیل شد. نتایج با آزمون تحلیل واریانس اندازه گیری مکرر و به کمک نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شد. یافته های این پژوهش نشان داد که روان درمانی کمک کننده به روان گردانی ذهن می تواند به بهبود کیفیت خواب و ارتقاء توانایی های شناختی در مصرف کنندگان مزمن کانابیس کمک کند. این مداخله به عنوان روشی موثر در فرآیند درمان اعتیاد به کانابیس قابل توصیه است.

کلیدواژه ها:

روان درمانی کمک کننده به روان گردانی ذهن ، نشانه های بی خوابی ، توانایی های شناختی ، کانابیس