پیوستگی آیه ۴۲ سوره هود بر اساس نظریه کارگفتی وان دایک

هدف: تبیین پیوستگی روایت شناختی در برخی از آیات قرآن کریم، از جمله آیه ۴۲ سوره هود، مشکل است. در این آیه، حضرت نوح(ع) فرزند خود را بعد از حرکت کشتی در طوفان صدا می زند. بعید است که بعد از به راه افتادن امواجی چون کوه، آن حضرت فرزندش را صدا بزند تا در آن شرایط سوار کشتی شود. وان دایک نماینده دیدگاه زبان شناسی گفتمان، معتقد است در تبیین پیوستگی روایت شناختی متن، باید به توالی کارگفت ها در ساختار کلان نیز توجه داشت. هدف این مقاله بررسی پیوستگی کارگفتی آیه ۴۲ سوره هود بر اساس نظریه کارگفتی وان دایک است.روش پژوهش: این پژوهش به روش توصیفی تحلیلی انجام شده است.یافته ها: یافته های تحقیق نشان داد که در فضای کلان ساختار، کارگفت کلان این داستان، هلاکت ظالمان به دلیل ظلمشان و عاقبت بخیری متقیان به دلیل صبرشان است. همچنین، دو رویداد چگونگی حرکت کشتی و گفتگوی حضرت نوح(ع) با فرزندش در آیه ۴۲ بر اساس ترتیب کارگفت ها بیان شده است و پیوستگی کارگفتی دارد.نتیجه گیری: بر اساس پیوستگی کارگفتی در فضای کلان ساختار، حرف (واو) در عبارت «و نادی نوح ابنه» بیانگر ترتیب زمانی نیست و مبنای کاربردشناختی دارد. بر این مبنا، گفتگوی حضرت نوح(ع) با فرزندش قبل از طوفان بوده و پس از رویداد چگونگی حرکت کشتی با نام خداوند، برای نشان دادن شرایط و پیامدهای آن بیان شده است.

کلیدواژه ها:

قرآن کریم ، آیه ۴۲ سوره هود ، پیوستگی کارگفتی ، حرف عطف کاربردشناختی ، وان دایک