رابطه جهت گیری هدف و باورهای خود کارآمدی با رفتار کمک طلبی تحصیلی در دانش آموزان

هدف اصلی این پژوهش بررسی رابطه ی جهت گیری هدف و باورهای خودکارآمدی با رفتار کمک طلبی تحصیلی در دانش آموزان دوره دوم متوسطه شهرستان خوی بود. روش تحقیق پژوهش حاضر از نوع همبستگی است. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان پسر مقطع دوم متوسطه شهرستان خوی در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ که تعدادشان برابر۶۲۳۶ نفر بود که به این منظور تعداد ۳۶۰ نفر با استفاده از جدول مورگان و به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شدند. جهت گردآوری اطلاعات از پرسشنامه جهت گیری هدف میدلتن و میگلی(۱۹۹۷)، پرسشنامه ی کمک طلبی تحصیلی ریان و پنتریچ (۱۹۹۷) و پرسشنامه باورهای خودکارآمدی شرر و همکاران (۱۹۸۲) استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون همبستگی پیرسون استفاده شد. نتایج نشان داد که ضریب همبستگی بین مولفه جهت گیری هدف (تبحری، عملکردی و اجتنابی) با رفتار کمک طلبی تحصیلی ( اجتناب از کمک طلبی تحصیلی) به ترتیب برابر با ۳۶/۰- ، ۱۲/۰- و ۱۳/۰ بوده و در سطح ۰۵/۰< P رابطه معنی دار وجود دارد و بین مولفه جهت گیری هدف (تبحری، عملکردی و اجتنابی) با رفتار کمک طلبی تحصیلی ( پذیرش کمک طلبی تحصیلی) به ترتیب برابر با ۳۵/۰ ، ۱۶/۰، ۱۵/۰- بوده و در سطح ۰۵/۰< P رابطه معنی دار وجود دارد. ضریب همبستگی بین باورهای خودکارآمدی با اجتناب از کمک طلبی تحصیلی برابر ۳۰/۰- و پذیرش کمک طلبی تحصیلی برابر ۲۵/۰ بود که هر دو ضریب در سطح ۰۵/۰< P معنادار بودند. همچنین ابعاد جهت گیری هدف و باورهای خودکارآمدی توانست میزان کمک طلبی تحصیلی را پیش بینی کند.