اثربخشی آموزش مهارت های اجتماعی-هیجانی بر سازگاری اجتماعی و خودتنظیمی یادگیری دانش آموزان پسر دارای عملکرد تحصیلی پایین

پژوهش حاضر باهدف اثربخشی آموزش مهارت های اجتماعی-هیجانی بر سازگاری اجتماعی و خودتنظیمی یادگیری دانش آموزان پسر دارای عملکرد تحصیلی پایین اجرا شد. طرح پژوهش شبه آزمایشی از نوع پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش دانش آموزان پسر پایه های دهم و یازدهم دوره دوم متوسطه مدارس شهر اصفهان در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بودند. از این میان ۱۰۰ نفر با روش نمونه گیری در دسترس و بر اساس مدارس دارای عملکرد تحصیلی پایین انتخاب شدند و پرسش نامه سازگاری اجتماعی (سینها و سینگ، ۱۹۹۳) و راهبردهای انگیزشی برای یادگیری (پنتریچ و دی گروت، ۱۹۹۰) را تکمیل کردند. سپس از ۳۰ دانش آموز که سازگاری و خودتنظیمی پایین تر از متوسط گزارش نمودند، به طور تصادفی ۱۵ نفر در گروه آزمایش و ۱۵ نفر در گروه کنترل قرار گرفتند. گروه آزمایش طی ۸ جلسه ۱۲۰ دقیقه ای، تحت آموزش مهارت-های اجتماعی- هیجانی قرار گرفتند. گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. برای تجزیه وتحلیل داده ها از تحلیل کوواریانس چندمتغیری استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد که آموزش مهارت های اجتماعی-هیجانی در مولفه های سازگاری اجتماعی و خودتنظیمی یادگیری منجر به افزایش معنادار عملکرد در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل در مرحله پس آزمون گردید (P<۰/۰۵)؛ بنابراین، می توان نتیجه گرفت که مدارس با به کارگیری آموزش مهارت های اجتماعی- هیجانی می توانند باعث افزایش سازگاری اجتماعی و خودتنظیمی یادگیری دانش‎آموزان شوند تا از این طریق دانش آموزان به موفقیت تحصیلی دست یابند.