بررسی اثربخشی آموزش تمایزیافتگی بر ابعاد دلزدگی زناشویی زنان

این مطالعه با هدف بررسی اثربخشی آموزش تمایزیافتگی برکاهش دلزدگی زناشویی زنان مراجعه کننده به مراکز مشاوره اصفهان در سال ۱۴۰۳ انجام گرفت.روش کار: طرح این پژوهش از نوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون - پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه پژوهش شامل کلیه زنان متاهلی که به مراکز مشاوره در سطح شهر اصفهان به دلیل اختلافات زناشویی مراجعه کرده و دارای پرونده بودند. و نمونه آماری در این پژوهش ۳۰ نفر بودند که با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه مساوی (هر گروه ۱۵ نفر) جایگزین شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه های دلزدگی زناشویی پاینز MBI (۲۰۰۳)، استفاده شد. گروه آزمایش ۱۰ جلسه ۹۰ دقیقه ای با روش آموزش تمایزیافتگی کر و بوئن (۲۰۰۴) آموزش دید و گروه کنترل در لیست انتظار قرار گرفت. برای تحلیل داده ها از روش تحلیل کوواریانس به کمک نرم افزار SPSS-۲۸ استفاده شد. نتایج : نتایج به دست آمده نشان داد که آموزش تمایزیافتگی بر کاهش دلزدگی زناشویی زنان مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر اصفهان تاثیر داشت (۰۵/۰>P) و نیزآموزش تمایزیافتگی بر کاهش ابعاد دلزدگی زناشویی (خستگی جسمی، از پا افتادن عاطفی و از پا افتادن روانی) زنان مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر اصفهان تاثیر داشت (۰۵/۰>P). نتیجه گیری: آموزش تمایزیافتگی می تواند به عنوان یک رویکرد موثر در بهبود دلزدگی زناشویی و در برنامه های مشاوره ای و درمانی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

آموزش تمایزیافتگی ، دلزدگی زناشویی ، اثربخشی آموز