بررسی تاثیر روان درمانی بر نوروپلاستیسیته مغز در بیماران مبتلا به افسردگی و اضطراب

این پژوهش به بررسی تاثیر روان درمانی بر نوروپلاستیسیته مغز در بیماران مبتلا به افسردگی و اضطراب پرداخته است. با استفاده از روش های تصویربرداری مغزی و ابزارهای روان سنجی، تغییرات ساختاری و عملکردی مغز قبل و بعد از دریافت روان درمانی (شناختی-رفتاری و مبتنی بر ذهن آگاهی) ارزیابی شد. نتایج نشان داد که روان درمانی موجب افزایش حجم ماده خاکستری در قشر پیش پیشانی و هیپوکامپوس و کاهش فعالیت آمیگدالا شده و علائم بالینی افسردگی و اضطراب را به طور معناداری کاهش داده است. این یافته ها نشان دهنده نقش مهم روان درمانی در بازسازی و تنظیم شبکه های عصبی مرتبط با هیجان و شناخت است و پیامدهای مهمی برای بهبود کیفیت درمان های روان شناختی دارد.

کلیدواژه ها:

روان درمانی ، نوروپلاستیسیته ، افسردگی ، اضطراب ، تصویربرداری مغزی