نقش فناوری و ابزارهای دیجیتال در یادگیری دانش آموزان: مطالعه مروری نظام مند

زمینه و هدف: عصر دیجیتال، مستلزم استفاده گسترده از فناوری اطلاعات و ارتباطات در بخش های مختلف جامعه از جمله آموزش مدارس است. لذا هدف این پژوهش بررسی نقش فناوری و ابزراهای دیجیتال در یادگیری دانش آموزان می باشد.روش پژوهش: روش پژوهش حاضر از نوع مروری نظامند است. این جست وجو از طریق پایگاه های علمی معتبر شامل SID, Magiran, Noormags, Civilica, google scholar با استفاده از کلید واژه های « فناوری، ابزارهای دیجیتال، یادگیری» انجام گرفت و اطلاعات لازم استخراج گردید. یافته ها: به طور کلی ۱۲ مقاله مرتبط که سال انتشار آن ها از ۱۳۸۷ تا ۱۴۰۳ متغیر بود، انتخاب و مورد بررسی قرار گرفت. نتایج جست وجو نشان داد که در شیوه های جدید آموزش سعی می کنند که یادگیرنده خود به نحوی در تولید مفاهیم شرکت داشته باشد و پیام آن برای معلمان این است که نزدیک ترین روش را به یادگیری فعال انتخاب نمایند. ساخت و سازگرایی یکی از رویکردهای ایجاد یادگیری فعال یا به دست آوردن فعالانه دانش اطلاعات و مفاهیم است که معمولا نقش فعالی برای یادگیرنده درنظر می گیرد و دانش آموز به جای اینکه فقط بشنود، بخواند و به حل تمرین های کاملا تکراری و عادی بپردازد؛ باید بحث و گفتگو، تحقیق و طراحی کند. همچنین معلمان به عنوان مهم ترین عامل تسهیل کننده یادگیری، به شایستگی های دیجیتال نیاز دارند. به همین دلیل، چارچوب ها و مدل هایی برای ارزیابی و ارتقاء این شایستگی ها در آنها تدوین شده است. یکی از مدل های شایستگی های دیجیتال معلمان، چارچوب TPACK است که توسط کهلر و میشرا ارائه شده است. چاچوب های شایستگی معلم از جمله DigCompEdu نیز می تواند اهداف متعددی را در سطوح مختلف سیستم های آموزشی دنبال کند. استفاده از الگوی مفهومی تربیت هنری فناورانه به منظور پرورش مهارت های مورد نیاز افراد در قرن ۲۱ نیز توصیه می شود.نتیجه گیری: از بین عناصر برنامه درسی بیشترین و مهمترین تاثیر فناوری اطلاعات و ارتباطات در آموزش در فرآیند یاددهی و یادگیری است. زیرا به یاری آن می توان فرآیند یاددهی و یادگیری و در پی آن یادگیری مادام العمر را رشد و بهبود بخشید.

کلیدواژه ها:

فناوری ، ابزارهای دیجیتال ، یادگیری ، مطالعه مروری نظامند