آسیب شناسی تعامل میان مدیریت شهری و سازمان آتش نشانی در مدیریت بحران های شهری

مدیریت موثر بحران های شهری مستلزم تعامل سازنده میان مدیریت شهری و سازمان آتش نشانی است. در سال های اخیر، وقوع بحران های متعدد در کلان شهرهای ایران، چالش های متعددی را در هماهنگی و همکاری این دو نهاد کلیدی آشکار ساخته است. هدف پژوهش حاضر، آسیب شناسی تعامل میان مدیریت شهری و سازمان آتش نشانی و استخراج راهکارهای ارتقاء همکاری در مدیریت بحران های شهری می باشد. نوآوری این پژوهش در بهره گیری از مدل های نظری بین المللی و بررسی تطبیقی تجارب موفق جهانی و بومی، با تمرکز بر تحلیل شکاف های ارتباطی، ساختاری و عملیاتی است.روش تحقیق حاضر به صورت «کاربردی»، با رویکرد «توصیفی-تحلیلی» و با بهره گیری از شیوه های «کیفی» انجام شد. جامعه آماری پژوهش، مدیران و کارشناسان حوزه مدیریت شهری و آتش نشانی در شهرهای منتخب ایران بودند که به شیوه ی نمونه گیری هدفمند تا رسیدن به اشباع نظری انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل مصاحبه های نیمه ساختاریافته، بررسی اسناد و مطالعات میدانی بود. داده ها با استفاده از تحلیل موضوعی Thematic Analysis آنالیز و یافته ها از طریق اعتبارسنجی چندمنبعی و بازبینی همتایان تقویت شد.نتایج پژوهش نشان می دهد که بزرگ ترین موانع تعامل، عبارتند از: ضعف دستورالعمل های مشترک، عدم شفافیت تقسیم وظایف، کمبود ارتباطات دیجیتال، و خلاء آموزش های مشترک. نمونه های موفق خارجی نظیر نیویورک و سئول و همچنین تجربه برخی شهرهای پیشرو ایرانی، بیانگر اهمیت وجود ساختارهای یکپارچه، استفاده هدفمند از فناوری های نوین و مشارکت محلی است. در پایان، راهبردهایی چون شکل دهی ستاد مشترک بحران شهری، تدوین دستورالعمل های اجرایی یکپارچه، توسعه سامانه های ارتباطی پیشرفته، و برگزاری مانورهای مشترک به عنوان راهکارهای عملی توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

مدیریت بحران شهری ، آتش نشانی ، مدیریت شهری ، تعامل سازمانی ، تاب آوری شهری ، همکاری بین بخشی.