ارائه خدمات شهری یکپارچه با رویکرد مشارکت شهروندان

یکی از مهمترین دغدغه های برنامه ریزان شهری، تامین حداکثر رضایتمندی شهروندان است. موضوع رضایتمندی ساکنین یک شهر به عنوان پایه و اساس پیامدهایی چون حس تعلق به مکان، هویت، مشارکت فعال، پیوستگی اجتماعی و... به عنوان هدف بنیادین برنامه ریزی شهری، از اهمیت و جایگاه ویژه ای برخوردار است. نتایج مثبت پیوستن شهروندان به فرایند برنامه ریزی انکارناپذیر است. در سال های اخیر موضوع مشارکت شهروندان در برنامه ریزی در اغلب کشورها بسیار مورد توجه قرار گرفته و سعی شده است امکان مشارکت عمومی در سطوح گوناگون برنامه ریزی و تصمیم سازی فراهم شود. اما زمانی که تلاش می شود مفهومی که به تدریج و هماهنگ با ساختارهای اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و فرهنگی کشورهای توسعه یافته شکل گرفته است، در کشورهای در حال توسعه و بدون توجه به ویژگی های محیط های برنامه ریزی این جوامع به همراه انبوهی از مسائل و مشکلات نظیر فقر، شهرنشینی سریع، ناکارآمدی در ارائه خدمات و ضعف های زیرساختی و نهادی و جز آن به کار گرفته شود، موفقیت های قابل توجهی حاصل نمی شود. در این راستا شناسایی موانع نهادی مشارکت شهروندان در برنامه ریزی توسعه شهری که در عمل به معنای طبقه بندی طیف وسیع موانع ناشی از ناکارآمدی نهادهای رسمی و غیر رسمی دخیل در فرایند برنامه ریزی توسعه شهری و تعیین چگونگی تاثیرپذیری این فرایند از هر دسته از این موانع است.

کلیدواژه ها:

توسعه شهری ، مدیریت مشارکتی ، برنامه ها