بررسی نحوه کاهش فرصت های جرم زا با بهره گیری از حضور واستقرار پلیس

هدف اقدام های پیشگیرانه وضعی، قبل از هر چیز تامین امنیت، بالا بردن کیفیت امنیت و جلب رضایت اعضای جامعه در فضاها و مکانهای عمومی است. تامین امنیت در این گونه پیشگیری، دیگر انحصاری کاملا دولتی نیست بلکه دولت ها با آگاهسازی مردم نسبت به جنبه های مختلف بزهکاری، 'مناطق جرم خیز'، محله های خطرناک، شیوه های مصونسازی، روشهای دفاع شخصی از خود و اموال خود آنها را در حفظ و برقراری امنیت تشویق و حتی مشارکت می دهند. بنابراین در تامین امنیت، چه دولت و چه مردم و چه تشکلهای مدنی، هریک نقشی را به عهده می گیرند و به این ترتیب است که ریسک (خطر) ارتکاب جرم و تکرار جرم را کاهش میدهند. مطالعات متعدد نشان می دهد که جرایم به طور یکنواخت در فضای شهری پخش نشده اند و 'تجمع معنی دار' آن ها در مکان های کوچک یا کانون های جرم خیز، بخش قابل توجهی از واقعه های بزهکاری را به خود اختصاص می دهند. مکان وقوع جرم می تواند دربرگیرنده ی یک منطقه بسیار کوچک مانند گوشه ی خیابان ها، ساختمان ها، ایستگاه های اتوبوس و... باشد. علی رغم جابه جایی اندک جرم، 'استراتژی مکان محور'، مهم ترین نوآوری پلیس در چند دهه ی اخیر محسوب می شود. اما برای به کارگیری این استراتژی، نیاز به اشتراک اطلاعات بین نهادهای مختلف و ژئوکدینگ نقاط بزهکاری است تا بتوان با کیفیت بالایی داده های مکانی وقوع بزهکاری را ثبت کرد. در این راستا وجود قوانین جامع بزهکاری برای همکاری بین نهادهای مرتبط با پلیس الزامی است تا از راه قانون، همه ی نهادها را موظف کرد تا در تهیه اطلاعات به منظور کاهش جرم و بی نظمی به پلیس کمک کنند. مناطق مختلف هر کشور و شهری به لحاظ 'میزان و انواع جرائم' دارای ویژگی های خاصی هستند که بر روی امنیت آن منطقه تاثیر مستقیمی دارند. برای مقابله با جرائم در نخستین گام باید به شناسایی ویژگی های هر منطقه و بررسی عوامل موثر بر امنیت آن پرداخت. یکی از این عوامل، 'ویژگی های جغرافیایی' است. جهت پیشگیری محیطی از جرم، از مولفه های مهمی مثل: ارتقای میزان نظارت طبیعی شهروندان بر رفتارهای

کلیدواژه ها:

جرم ، پیشگیری از جرم ، بازدارندگی ، کانون های جرم خیز ، پلیس مکان محور