بررسی مصالح بوم آورد در طراحی معماری در اقلیم گرم و خشک، نمونه موردی: مجتمع خدماتی رفاهی، فرهنگی بین راهی

چکیده مقاله به فارسی : فراغت، یکی از زمینه ها برای پدیدآوردن انسانی است با ارزشهای روانی و عاطفی والاتر و نیز فرهنگی سرشارتر، نه زمینه خستگی درکردن برای کار دوباره. فراغت در هرجامعه به شکل و اندازه ویژه ای است. درجوامع پیشرفته، از نظرکمیت، افزون ترازکشورهای درحال رشد و یا جهان سوم می باشد. ولی گذراندن این اوقات درهرجامعه ای برحسب خصوصیات اجتماعی آن متفاوت می باشد. درکشورما نیزسپری کردن اوقات فراغت موردتوجه قرارگرفته است و تلاشهای فراوانی دراین راستا انجام شده است که مهمترین آنها ایجاد مراکز فرهنگی، تفریحی و... درنقاط مختلف کشور است. کشور ایران از لحاظ موقعیت ژئوتکنیکی و نیز قرارگیری در مسیر شاهراه اقتصادی دوران قدیم (جاده ابریشم) از گذشته های دور تا دوران معاصر دارای مظاهر مهمی از منزلگاه های بین راهی بوده است. اما در امکانات اقامتی و به شکل تجربه زندگی بومی و فرهنگ ضعیف بوده است. با توجه به میزان روزهای فراغت و امکان استفاده از وسائل رفت و آمد سریع، اقلیم گرم و خشک معمولا با انبوه مسافران روبه رو بوده و به دلیل اینکه این منطقه امکانات کافی و مناسبی برای پذیرائی ازاین مسافران را ندارد، بنابراین وجود مراکز این چنین منطبق با معماری بومی، میراث و فرهنگ پر افتخار و با شکوه گذشته که تنها در دیوار، خشت وگل خلاصه نمی گردد، بلکه مهمتر از همه روح نهفته دربناها، محوطه وارزش هائی چون فروتنی، سادگی، ابتکار، خلاقیت، تجربه، تفکر، اندیشه، هندسه، هنر، دانش، تخصص نهفته دراین فضاهاست احساس می شود. هدف از این مقاله بررسی مصالح بوم آورد در طراحی معماری در اقلیم گرم و خشک، با نمونه موردی مجتمع خدماتی رفاهی، فرهنگی بین راهی است.

کلیدواژه ها:

مجتمع خدماتی – رفاهی ، معماری پایدار ، مصالح بوم آورد.