بررسی و شناسایی مولفه های بازآفرینی شهری و احیای بافتهای فرسوده

بازآفرینی شهری به عنوان راهبردی جامع برای احیای بافتهای فرسوده، نقش کلیدی در توسعه پایدار شهری ایفا میکند. این فرآیند نه تنها به بهبود کالبدی و عملکردی محدودههای قدیمی شهرها میپردازد، بلکه با تقویت هویت تاریخی، اجتماعی و اقتصادی، زمینه ارتقای کیفیت زندگی ساکنان را فراهم میسازد. بافتهای فرسوده به دلیل مشکلاتی همچون ناپایداری سازهای، کمبود خدمات شهری، تراکم جمعیتی و افت اقتصادی، نیازمند مداخلات هوشمندانه و مشارکتی هستند.این مقاله با روش توصیفی-تحلیلی و با استناد به منابع کتابخانه ای و تجربیات جهانی، به بررسی ابعاد مختلف بازآفرینی شهری شامل کالبدی، اجتماعی، اقتصادی و زیست محیطی می پردازد.همچنین استفاده از نظرات ۱۵نفر از اساتید دانشگاه و کارشناسان و خبرگان در حوزه شهرسازی و معماری نیز استفاده شده است. یافته ها نشان میدهد که رویکردهای یکپارچه نظیر مشارکت مردمی، استفاده از فناوریهای نوین، تامین مالی خلاقانه و برنامه ریزی مبتنی بر توسعه پایدار، میتوانند چالشهای احیای بافتهای فرسوده را به فرصت تبدیل کنند. همچنین، تجربیات موفق داخلی و بین المللی مانند پروژه های نوسازی محله های تاریخی، تاکید بر ضرورت توجه به بومگرایی و انعطافپذیری در طراحی دارد. مولفه های بازآفرینی شهری و احیای بافتهای فرسوده ۶مورد بدست آمد که بشرح زیر می باشد:۱-بهسازی و نوسازی کالبدی ۲- توسعه اقتصادی و معیشتی ۳- تقویت مشارکت اجتماعی ۴- حفظ هویت و میراث فرهنگی ۵- ارتقای پایداری زیست محیطی ۶- حکمرانی هوشمند و یکپارچهدر نتیجه، بازآفرینی شهری به عنوان راهحلی پایدار، نیازمند همکاری نهادهای دولتی، بخش خصوصی و جامعه محلی است تا با تلفیق معماری معاصر و میراث فرهنگی، پویایی و تابآوری شهری را در بلندمدت تضمین نماید.