مدل و سبک های آموزشی در آموزش علوم تجربی

تا چند سال اخیر، متداول ترین الگوی پذیرفته شده جهت آموزش علوم تجربی الگوی انتقالی بود. مطابق این الگو: «دانش از ذهن معلم به ذهن دانش آموز قابل انتقال است»، و معلمان تلاش می کردند تا از طریق شیوه های جدید تدریس، دانش را به نحو احسن به ذهن دانش آموزان منتقل نمایند. اما اخیرا نظریه ای مطرح شد که در آن تاکید شده بود: «تدریس و یادگیری دو مقوله متفاوت هستند؛ و با وجود روشهای تدریس بسیار خوب هم ممکن است دانش آموزان چیزی یاد نگیرند». نظریه بیان شده اساس نظریه های یادگیری شناختی را بنا نهاد. طبق این نظریه، یادگیرنده عامل اصلی و مهم کسب اطلاعات است و همه توانمندیهای او همچون درک، یادآوری و استدلال، در یک نظام پیچیده به نام شناخت سازمان یافته است و رخدادهای ذهنی یا عملیاتی نظیرکسب کردن، پردازش ذخیره کردن و بازیابی اطلاعات در آنجا صورت می گیرند.منظور از شناخت در این نوع یادگیریها، جریانهای فکری و ذهنی حاکم بر رفتار است. بنابراین، یادگیری شناختی بیشتر با فرایندها و جریانهای ذهنی سروکار دارد و کمتر به رفتارهای آشکار فرد می پردازد. اساس کار در این رویکرد افزایش توانایی فکری و اصلاح فرایند تفکر در دانش آموزان از طریق درگیر کردن آنان در مهارتهای تفکر سطح بالا است.