مروری بر سلولوز اکسیده بازسازی شده و فرایند تولید آن به عنوان منعقدکننده خونریزی

خونریزی یک عامل خطرناک برای سلامت انسان در تصادفات و حوادث به شمار می رود. در اثر خونریزی شدید ممکن است، عملکرد برخی اندام ها مختل شده  یا حتی به مرگ منجر شود. پرکاربرد ترین روش برای درمان افرادی که خون زیادی از دست می دهند، انتقال خون است، اما این روش عوارضی مانند واکنش خون کافتی حاد ناشی از تزریق خون، تب، لرز، حساسیت پوستی و انتقال عوامل عفونت و ویروس ها را دارد. بنابراین، موثرترین روش برای جلوگیری از کاهش مقدار خون در بیماران، روش هایی برای جلوگیری از خونریزی است. در سال های اخیر پژوهش ها به سمت طراحی زخم پوش هایی روی آورده اند که افزون بر بهبود زخم و کاهش مقدار عفونت، بتوانند سرعت انعقاد خون را افزایش دهند. در ضمن، در عمل های جراحی و شرایط اورژانسی یک ماده منعقد کننده خون می تواند جان بسیاری از افراد را نجات دهد. فرایند انعقاد و ترمیم زخم متشکل از چند مرحله هماهنگ بوده که اولین مرحله قطع خونریزی است، مراحل بعدی ترمیم به ترتیب التهاب، تکثیر و بازسازی هستند. به همین منظور، از دو نوع سلولوز بازسازی شده و بازسازی نشده با منشا گیاهی و باکتریایی در کاربردهای انعقادی خونریزی استفاده می شود، که با توجه به نتایج گزارش شده، سلولوز بازسازی شده برتری خواص انعقادی بیشتری داشته است. یکی از روش های افزایش کارایی انعقاد در سلولوز بازسازی شده، اکسایش آن است. طی فرایند اکسایش به واسطه افزایش گروه های کربوکسیل، سرعت و عملکرد انعقاد افزایش می یابد. دو معیار زمان تشکیل لخته و زمان خونریزی برای بررسی عملکرد انعقاد رایج هستند. عواملی که می توانند بر عملکرد این مواد موثر باشند، شامل منشا، نوع فرایند بازسازی و اکسایش سلولوز است. این پژوهش روش های مختلف بازسازی، اکسایش، روش های ارزیابی عملکرد، مقدار خون از دست رفته، زمان انعقاد لخته، آزمون های حیوانی و یاخته ای مربوط به سلولوز اکسیدشده به عنوان خون ایستان زیست سازگار و زیست تخریب پذیر بررسی شده است.

کلیدواژه ها:

سلولز اکسید شده ، سلولز ، بندآورنده خون ، گروه کربوکسیل ، زخم