پیش بینی سلامت روان و بهزیستی اجتماعی براساس حساسیت اضطرابی در دانشجویان

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش حساسیت اضطرابی در پیش بینی سلامت روان و بهزیستی اجتماعی در بین دانشجویان انجام شد. این مطالعه از نظر روش یک مطالعه توصیفی و از نوع همبستگی است. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان دانشگاه تبریز در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود که از میان آن ها با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی ساده و با استناد به جدول کرجسی-مورگان، تعداد ۲۰۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. گردآوری داده ها به صورت آنلاین و از طریق پرسشنامه سلامت عمومی گلدبرگ (۱۹۷۲)، پرسشنامه بهزیستی اجتماعی کیز (۱۹۹۸) و پرسشنامه حساسیت اضطرابی رایس و همکاران (۱۹۸۶) انجام شد. برای تحلیل داده ها از آزمون همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون خطی چندمتغیره با نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ استفاده شد. نتایج نشان داد که حساسیت اضطرابی، سلامت روان را به صورت منفی و معنادار پیش بینی می کند (P<۰.۰۱، مقدار بتا= ۰.۴۸). همچنین، این متغیر توانست بهزیستی اجتماعی را نیز به صورت منفی و معناداری پیش بینی کند (P<۰.۰۱، مقدار بتا= ۰.۶۲). یافته های پژوهش نشان می دهد کاهش حساسیت اضطرابی می تواند در بهبود وضعیت سلامت روان و ارتقای تعاملات اجتماعی دانشجویان نقش موثری ایفا کند و لازم است در برنامه های مداخله ای دانشگاه ها مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

بهزیستی اجتماعی ، حساسیت اضطرابی ، دانشجویان ، سلامت روان