رابطه امید تحصیلی و خودشکوفایی در پیشرفت تحصیلی دانشآموزان؛ نقش میانجیگر تابآوری تحصیلی

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش امید تحصیلی و خودشکوفایی در پیشرفت تحصیلی دانشآموزان با میانجیگری تابآوری تحصیلی بود. روش پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی بود که به شیوه تحلیل مسیر انجام شد. جامعه آماری پژوهش کلیه دانشآموزان دختر دوره اول متوسطه شهر بیرجند در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ بودند که از بین آنها با روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای تعداد ۲۵۰ نفر انتخاب و به ابزار پژوهش شامل مقیاس امید تحصیلی خرمایی و کمری (۱۳۹۶)، تابآوری تحصیلی ساموئلز (۲۰۰۴)، خودشکوفایی اهواز (۱۳۸۰) پاسخ دادند. همچنین از نمره معدل دانش آموزان برای سنجش پیشرفت تحصیلی استفاده شد. داده های جمع آوری شده با استفاده از آزمون های همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج حاصل از تحلیل داده ها فرضیه پژوهش را تایید کرد و نشان داد که تابآوری تحصیلی در ارتباط بین امید تحصیلی و خودشکوفایی با پیشرفت تحصیلی، نقش میانجی دارد (P < ۰.۰۵). بر این اساس توجه به این عوامل در دانش آموزان ضروری است.

کلیدواژه ها:

امید تحصیلی ، خودشکوفایی ، پیشرفت تحصیلی ، تابآوری تحصیلی ، دانشآموزان